Αλεπουδέλι

Με παίρνει τηλέφωνο ο Τάσος και μου λέει "βρήκα μια αλεπού στο μελισοκομείο". Τρελάθηκα! Να μου έλεγε αρκούδα δε θα τρόμαζα τόσο.Θα ήξερα ότι θα τα έβρισκα όλα ανάποδα. Αλλά αυτή η κυρία τι πήγε να κάνει εκεί μαζί με τα έντομα? Θέλησε γλυκό επιδόρπιο; Πήγε να ζεσταθεί λίγο από τα κλιματιστικά των κυψελών;
Οταν πήγα εκεί που λύθηκαν οι απορίες. Την καημένη την είχε χτυπήσει κάποιο αυτοκίνητο και προσπαθώντας να φύγει εγκατέλειψε κουρασμένη κάπου ανάμεσα στις κυψέλες. Ηταν και γέρικη και ταλαιπωρημένη, δε κατάφερε να συνέλθει από το τροχαίο.
Το ξέστρο χρησίμευσε και ως σκαπτικό εργαλείο αυτή τη φορά για να αποκτήσουμε και έναν μακάβριο συγκάτοικο στο βουνό.
Και φυσικά η φωτογραφική δεν είχε μπαταρία τη στιγμή που την χρειαζόμουν(ο γνωστός νόμος του Μέρφυ). Γι αυτό λοιπόν ας απολαύσουμε τον μεγάλο Jimmy...

Patranistan

Ο Λάκων(lakonizein) ανέβασε μια πολύ ενδιαφέρουσα ανάρτηση. Τις περιγραφές ενός Οθωμανού (Εβλιγιά Τσελεμπί) περιηγητή το 1668. Γενικά οι αφηγήσεις των περιηγητών μου είναι αδιάφορες ώς και εκνευριστικές. Αδυνατούν να προσφέρουν μια αληθινή εικόνα της εποχής τους. Αυτές που έχουν πέσει ως τώρα στα χέρια μου και σχετίζονται με την Μακεδονία, είναι πολύ αποπροσανατολιστικές. Ως γόνοι αριστοκρατικών οικογενειών αρέσκονται να περιγράφουν φαγητά, ενδυμασίες και συμπεριφορές ακατανόητες προς αυτούς.
Οι αποτυπώσεις αυτών που οι αισθήσεις μας καταγράφουν διαρκώς δέν είναι άμοιρες από αυτά που το μυαλό, η συνείδηση, η ψυχή (όλο αυτό το διαδραστικό σύστημα)αντιλαμβάνεται.
Πέρα από όλα αυτά βέβαια η απορία μου όταν ακούω ιστορίες από τα παλιά είναι "και πως μύριζε το μέρος?". Μου έρχεται πάντα στο μυαλό το πιο δύσκολο και το ανέφικτο. Ισως γιατί όταν μυρίσω νυχτολούλουδο θυμάμαι τη γιαγιά, όταν μυρίζω κρέας στον φούρνο νομίζω οτι είναι Κυριακή και χαλαρώνω...
Ολα τα πράγματα όμως κρύβουν μικρούς θησαυρούς στη ζωή(γενικώς λέμε τώρα!). Σε παρόμοιες περιγραφές ευρωπαίων επισκεπτών οφείλεται η γνώση ενός μεγάλου μέρους του φυτολογίου της ελλάδα. Ετσι και η περιγραφές αυτού του τέως συγκάτοικου και νύν γείτονα έχουν μια πολύ ενδιαφέρουσα περιγραφή για την Πάτρα:

"Η πιο ξακουστή της τοποθεσία χωρίς άλλη όμοια στον κόσμο είναι ο κήπος με τα τζίνια όπου βρίσκεται και το ψηλότερο κυπαρίσσι. Στον ίσκιο του υπάρχουν σαράντα με πενήντα στάβλοι αλόγων και σαράντα με πενήντα χιλιάδες πρόβατα. Με δυσκολία καταφέραμε να αγκαλιάσουμε τον κορμό του επτά άνθρωποι. Στην κορφή έχει και μια τρύπα και εκεί κάθε χρόνο κάνουν οι μέλισσες μέλι. Κάθε χρονιά ο κάτοχος του κυπαρισσιού μαζεύει εκατό οκάδες μέλι. Μα το θεό πουθενά στον κόσμο δεν βγαίνει τόσο μυρωδάτο και διαυγές μέλι. Όλοι οι Ευρωπαίοι ιστορικοί γράφουν πως η πόλη ονομάστηκε Μπαλιμπάντρα από το μέλι(bal) τούτου εδώ του κυπαρισσιού. Οι άπιστοι λατρεύουν το δέντρο και το προσκυνούν. Το είδα με τα ίδια μου τα μάτια."

κι αυτή η αλλαγή για καλό να είναι

Ας αφήσουμε τους τύπους κι ας πιάσουμε σακούλα και μαχαίρι!

Εχθές παρακολούθησα μια συνέντευξη ενός ελληνοαμερικάνου σκηνοθέτη(δε θυμάμαι όνομα ήταν πολύ αργα το βράδυ) που έλεγε οτι "τωρα εσύ μου παίρνεις συνέντευξη και τρώς γλυκό.Αυτό στην Αμερική είναι non-professional. μου αρέσει που είσαι ελέυθερος να το κάνεις.Το προτιμώ αυτό". Τώρα βέβαια αν αυτό δεν γίνεται και στα μέρη μας είναι ένα θέμα. Μου ήρθε συνειρμικά σήμερα διαβάζοντας την παρακάτω είδηση από το ΑΠΕ (τέλεια!)


Στο "σκαμνί" για τα μανιτάρια
Ο στρατός της Ταϊλάνδης διεξάγει επίσημη έρευνα εναντίον πιλότου ειδικού για διάσωση ελικοπτέρου, ο οποίος κατηγορείται ότι προσγείωσε και άφησε αφύλακτο το ελικόπτερο σε ορυζώνα δυτικά της Μπανγκόκ, για να μαζέψει μανιτάρια για τη μαμά του... Κατηγορίες έχουν απαγγελθεί και στα υπόλοιπα μέλη του πληρώματος, τα οποία όχι μόνο δεν αντέδρασαν όταν ο πιλότος προσγείωσε το στρατιωτικό ελικόπτερο, αλλά τον βοήθησαν μάλιστα στο μάζεμα των μανιταριών. Σύμφωνα με τις τοπικές εφημερίδες, κάτοικοι του χωριού Κανσαναμπούρι, είδαν έκπληκτοι το ελικόπτερο να προσγειώνεται στα χωράφια τους και επτά στρατιωτικούς να ψάχνουν για μανιτάρια.

ποίημα

Η περιήγησή μου στον δαιδαλώδη ιστό του διαδικτύου απέφερε σήμερα ένα ωραίο ποίημα, που μια και σχετίζεται με το εντομάκι που μας ομορφαίνει τη ζωή το παραθέτω:

Θα ξάπλωνε, λέει, πάνω στα πέταλα των λουλουδιών
και μια νυχτιά θα έφευγε μακριά σαν και την γύρη
απάνω στα φτερά καμιάς μαυροκίτρινης εργάτριας θεάς
από κείνες που βουίζουν τη ζωή τόσο πολύ,
λες και δεν έχει άλλη.
Γιατί έχει;
Πες μου εσύ που κάνεις πως τα ξέρεις όλα.
Τα ξέρεις;
Θα έπεφτε πάνω σε ένα άλλο φυτό ανύποπτο και στωικό
και τσουπ! θα έφτιαχνε ένα άνθος τέτοιο ξέχωρο
που δεν θα είχε ματαδεί η πλάσις όλη.
Κι αποκοιμήθηκε, λοιπόν, σε ενός χρυσάνθεμου την αγκαλιά.
Κούρνιασε εκεί για τα καλά. Ξεχάστηκε αποβραδίς.
Ήρθε ο ήλιος την υπνώτισε μετά, δεν μπόρεσε να σηκωθεί και να πιαστεί λαθραία από το πόδι μέλισσας για να ριχτεί στο ξένο μέρος, την ξέρανε σιγά-σιγά το φως
της πήρε όλους τους χυμούς
κι ένα πρωί μετά από καιρό, έτσι σταφιδιασμένη και λειψή
την πήραν μέλισσες πιστές
και την απόθεσαν, που λες,
στου ήλιου τα ριζά που είχε τρόπο τέτοιο να κοιτά και να την λιώνει.
Κι έγινε αυτή η σταλαγματιά ατμός καλός του ουρανού και μαζί μ' άλλα δάκρυα σαν κι αυτή, κάθε φορά που έβρεχε μετά,
σαν Άρτεμη του ουρανού άπλωνε τη φαρέτρα της παντού
κι έχτιζε τόξα του ουρανού
πιο όμορφα κι απ' άνθη.

http://stavroulascalidi.blogspot.com/

α! ρε φύση decorateur!!

Η υγρασία και οι τελευταίες βροχές ήταν μια ανάσα στην καμμένη από τον καλοκαιρινό ήλιο γή. Στο μελισσοκομείο η αιώνια φύση και η γριά κυψέλη κάναν τα δικά τους παιχνίδια, χόρεψαν και αγγίχτηκαν χωρίς υστεροβουλίες. Ο χώρος του κυκλάμινου ο χώρος της κυψέλης είναι ο χώρος ΤΟΥΣ.



















Και για του λόγου το αληθές να πως τα κατάφεραν (κατω από την κυψέλη-αποθήκη):


Τα κυκλαμινάκια δώσαν χρώμα στο μελισσοκομείο














αλλά και τροφή στα κουρασμένα μελισσάκια (με την ακατανόμαστη να καιροφυλακτεί!)
















Σε αυτή την περίπτωση η συλλογή της μέλισσας και το καραούλι της σφήκας καλό θα ήταν να έχουν κάποια απόσταση. Γιατί ο δικός τους ο χορός είναι μέχρι θανάτου
















κάτι σαν τη ζωή δηλαδή, μάχες, αγωνία, ομορφιά, ζωή και θάνατος. Και τανάπαλιν...

Δεν τις σκοτώνουν όταν γεράσουν

Την έβγαλε ο κύριος του σπιτιού στο μπαλκόνι για να την φροντίσει κάποια στιγμή. Η στιγμή αυτή δεν πλησίαζε, έτρεχε ο χρόνος, έτρεχε και η στιγμή. Το είδε και αυτός σα παιχνίδι και το κυνηγητό δε σταμάτησε. Τόσο του άρεσε που άρχισε να κυνηγά πιο πολλές στιγμές κι αυτές όλο και περισσότερες να τρέχουν μπροστά και να μην φτάνονται.

Ε! είπε η κυρία του σπιτιού. Ζαλίστηκα με το τρεχαλητό!
"Χαλάρωσε κι απόλαυσέ το" σκέφτηκε.
Πήρε λοιπόν τα γλαστράκια, μια ρίζα λάφυρο από την παραλία και λίγο γούστο, ο κατάλληλος συνδυασμός την σωστή στιγμή και το μπαλκονάκι ομόρφυνε.
Και ξαφνικά να σου κι άλλες στιγμές με μελισσοκομία-ανθοκομική να τρέχουν μπροστά!

Γιούχου!! φώναξε ο κύριος και έτρεξε να τις προλάβει.