Πέμπτη, 17 Ιανουαρίου 2008

Patranistan

Ο Λάκων(lakonizein) ανέβασε μια πολύ ενδιαφέρουσα ανάρτηση. Τις περιγραφές ενός Οθωμανού (Εβλιγιά Τσελεμπί) περιηγητή το 1668. Γενικά οι αφηγήσεις των περιηγητών μου είναι αδιάφορες ώς και εκνευριστικές. Αδυνατούν να προσφέρουν μια αληθινή εικόνα της εποχής τους. Αυτές που έχουν πέσει ως τώρα στα χέρια μου και σχετίζονται με την Μακεδονία, είναι πολύ αποπροσανατολιστικές. Ως γόνοι αριστοκρατικών οικογενειών αρέσκονται να περιγράφουν φαγητά, ενδυμασίες και συμπεριφορές ακατανόητες προς αυτούς.
Οι αποτυπώσεις αυτών που οι αισθήσεις μας καταγράφουν διαρκώς δέν είναι άμοιρες από αυτά που το μυαλό, η συνείδηση, η ψυχή (όλο αυτό το διαδραστικό σύστημα)αντιλαμβάνεται.
Πέρα από όλα αυτά βέβαια η απορία μου όταν ακούω ιστορίες από τα παλιά είναι "και πως μύριζε το μέρος?". Μου έρχεται πάντα στο μυαλό το πιο δύσκολο και το ανέφικτο. Ισως γιατί όταν μυρίσω νυχτολούλουδο θυμάμαι τη γιαγιά, όταν μυρίζω κρέας στον φούρνο νομίζω οτι είναι Κυριακή και χαλαρώνω...
Ολα τα πράγματα όμως κρύβουν μικρούς θησαυρούς στη ζωή(γενικώς λέμε τώρα!). Σε παρόμοιες περιγραφές ευρωπαίων επισκεπτών οφείλεται η γνώση ενός μεγάλου μέρους του φυτολογίου της ελλάδα. Ετσι και η περιγραφές αυτού του τέως συγκάτοικου και νύν γείτονα έχουν μια πολύ ενδιαφέρουσα περιγραφή για την Πάτρα:

"Η πιο ξακουστή της τοποθεσία χωρίς άλλη όμοια στον κόσμο είναι ο κήπος με τα τζίνια όπου βρίσκεται και το ψηλότερο κυπαρίσσι. Στον ίσκιο του υπάρχουν σαράντα με πενήντα στάβλοι αλόγων και σαράντα με πενήντα χιλιάδες πρόβατα. Με δυσκολία καταφέραμε να αγκαλιάσουμε τον κορμό του επτά άνθρωποι. Στην κορφή έχει και μια τρύπα και εκεί κάθε χρόνο κάνουν οι μέλισσες μέλι. Κάθε χρονιά ο κάτοχος του κυπαρισσιού μαζεύει εκατό οκάδες μέλι. Μα το θεό πουθενά στον κόσμο δεν βγαίνει τόσο μυρωδάτο και διαυγές μέλι. Όλοι οι Ευρωπαίοι ιστορικοί γράφουν πως η πόλη ονομάστηκε Μπαλιμπάντρα από το μέλι(bal) τούτου εδώ του κυπαρισσιού. Οι άπιστοι λατρεύουν το δέντρο και το προσκυνούν. Το είδα με τα ίδια μου τα μάτια."

4 σχόλια:

parosbees είπε...

Συμφωνώ απόλυτα με την γνώμη σου για τους περιηγητές και για τον ρόλο που έπαιξαν την εποχή εκείνη.Οσο για το μέλι του κυπαρισιού άστα να πάνε.Παλαιότερα ενας φίλος είχε στο περιβόλι του αρκετά κυπαρίσια για να κάνει απανεμιά.Σε ένα λοιπόν είχε μια κουφάλα με ένα σμάρι μέσα.Το άφησε εκεί για καιρό και κάποια στιγμή αποφάσισε να το μαζέψει(είχε και άλλα μελίσσια)γιατί ενοχλούσε τους εργάτες που έσκαβαν.Απο τα λεγόμενά του αναγκαστικά έκοψε το κυπαρίσι για να βγάλει το σμαρι και να πάρει και το μέλι.Πολύ μέλι.Γέμισε εναν γκαζοντενεκέ με πίτες.Ξεμέλισε τις πίτες και ευτυχώς που δεν έβαλε το μέλι αυτό μαζί με το υπόλοιπο, μου είπε, γιατί είχε μια πολλή βαριά μυρωδιά του κυπαρισιού και θα χάλαγε και το άλλο.Μου έδωσε και δοκίμασα και τελικά είχε δίκιο δεν τρωγώτανε το μέλι.

chaniabee !!!! είπε...

μπορεί να ήταν λίγο περίεργοι στις αφηγήσεις τους αλλά .... αφήσαν πίσω τους αρκετές γκραβούρες και στοιχεία που επί μεσαίωνα δεν κρατούσαν και πολλά οι ντόπιοι !

manos είπε...

Γεια σου Γιωργο γειτονα του πατρικου μου στο περιστερι.
Ωραιο blog καλη συνεχεια

Yorgos είπε...

Αν και υπάρχουν κοντά στο μελισσοκομείο κάποια κυπαρίσσια Μάρκο, δεν είχα προσέξει ποτέ ως τώρα αν και πότε τα επισκέπτονται οι μέλισσες. Θα το έχω στο νού μου τώρα.Ευτυχώς δεν είναι πολλά να μου "βαρύνουν" το μέλι.
Πολλοί περάσαν από τα μέρη αυτά Παντελή.Ευτυχώς που αφήνανε και κάτι..
Γεία σου Μάνο! Καλή ανάρωση και πολύ δύναμη. Ωραίο μέρος έχεις για τα μελίσσια σου. Να χαίρεσαι να πηγαίνεις.