ασπρα, κόκκινα, πράσινα, μπλέ, τα χεράκια σου τα βάφεις με καρβουνάκι σατινέ

Βλέπω τους καπνούς από τον Υμηττό και μένω με το στόμα ανοιχτό! Δεν είναι δυνατόν! Η πιο προστατευμένη ζώνη πράσινου στην Αθήνα πήρε φωτιά. Και ο καπνός απελπιστικά πολύς. Πάνε λεω και τα μελισσάκια, πέρνω λοιπόν και το αμάξι μπάς και προλάβω να κατεβάσω κανένα. Στο φυλάκιο της Καισαριανής μαζευτίκαμε κάμποσοι άνθρωποι μαζί με τους εκεί εθελοντές. Δώσαμε ονόματα και τηλέφωνα και περιμέναμε να κοπάσει η φλόγα για να μας ανεβάσουν στο βουνό. Κάποιοι δε καταλαβαίναν οτι δεν ηταν δυνατό να πάμε κόντρα στον άνεμο με τις φλόγες να υψώνονται μπροστά μας, και σπάσαν λίγο τα νέυρα των υπέυθηνων των εθελοντών. Τέλος πάντων μετα απο καμια ώρα βγαίνουμε 10 άτομα, ξαναδείνουμε τα ονόματά μας και ξεχωρίζουμε στην άκρη για να πάμε με την πρώτη ευκαιρία πάνω. Ειμασταν και οι πιο σχετικοί. Αρβίλες, πετσέτες, νερά, τσάντες, γάντια κτλ.
Σε μισή ωρίτσα έρχονται παρέες παρέες νεαρόκοσμος. Μου έκανε εξαιρετική εντύπωση! Μετά είδα έναν γνωστό από την τηλεώραση φοιτητή της ΚΝΕ να συντονίζει με την ντουντούκα και να βγάζει ομάδες, να δίνει χαρτάκια με υονόματα και υπέρτιτλο ΚΝΕ, έρχονται και δυο μεγάλοι καθοδηγητές με την ντουντούκα να ολοκληρώσουν την οργάνωση. Και εκεί που κοιτάμε το όλο στόρυ να ξεφυλίζεται μπροστά μας, λίγο με μηδίασμα, λίγο με κούραση... φεύγει το πρώτο γκρούπ για το βουνό με μια όμάδα από αυτά τα παιδία.....
Το βλέπω και τρελένομαι! Ειμαι 3 ώρες εκεί, έτοιμος να δώσω την μάχη μου για το βουνό και γίνομαι παιχνιδάκι κομματικό!!! Αρχισα να βάζω τις φωνές, άρχισαν κι άλλοι. Οι εθελοντές να φωνάζουν ότι το θέμα δεν είναι πολιτικό, εμείς να συμφωνούμε και να επαυξάνουμε και να ζητάμε εξηγήσεις γιατί η επιλογή των ατόμων είναι κομματική. Της πουτάνας το κάγκελο!!!! Αρκετοι απογοητεύτηκαν και έφυγαν. Ετοιμος είμουν κι εγώ, αλλά λέω όχι ρε πούστηδες, δε θα σας αφήσω να κάνετε το κομμάτι σας έτσι έυκολα. Εμεινα και ανέβηκα. Αλλά πολύ απογοήτευση.
Μας πάνε τελικά σε έναν σκουπιδότοπο. Να σκαλίζουμε και να σβήνουμε τις μαλακίες του κάθε εργολάβου, δήμαρχου ή απλώς μάγκα που άδειασε το φορτηγάκι του εκεί, στις πηγές του Ιλισού, πάνω σε ένα παλιό εγκαταλελειμμένο νεκροταφείο της κατοχής. Δίπλα στο εκκλησάκι που πρόσφατα περιφράχτηκε για να οριοθετηθεί που θα χτιστεί το Εκθεσιακό Κέντρο Υμηττού.
Τώρα να τα βάλεις με τους άρχοντες ή με τον θεό! Ηταν τόσα μαζεμένα που πια ούτε οργή δεν μπορούσα να νιώσω.
Ενιωθα παρόμοια με την οργή, την αγανάκτηση και την αποδοχή των τροχαίων. Μια αδικία δηλαδή που σε τρελένει, αλλά έιναι τόσο κοντά και τόσο κυνικά αποδεκτή που σε αφήνει μουδιασμένο να την παρακολουθείς.

Το μέλι του Ηράκλειτου

Για δέστε τον:

είναι ένας σακιλεμένος γέρος,

ο μέγας ο Ηράκλειτος, ο σκοτεινός φιλόσοφος,

που ανεβαίνει κουρελής στον λόφο της Εφέσου·

και τα παιδιά –τα χαμίνια του μαχαλά–

τον παίρνουν στο κατόπι και τον προγκάρουνε.

Και κουβεντιάζει ολάκερη η Έφεσος,

«μωραίνει ο Κύριος ον βούλεται απολέσαι»

ψιθυρίζουν οι γεροντότεροι

που τον θυμούνται να περπατά στην αγορά αγέρωχος

κι όλοι να τραβιούνται στην άκρη για να περάσει.

Και οι καλές κυρίες σοκάρονται όταν τον βλέπουν –

αυτός, ένας αδελφός βασιλιά,

να κυλιέται με τα χαμίνια του μαχαλά…

Α, κρίμα· κρίμα στα πολλά που τάχα ήξερε

(άμα είναι έτσι οι σοφοί να τους βράσω),

κρίμα και στους μαθητές του που κάποτε τον λογαριάζανε

για μέγα και τρανό – κολοκύθια...

Έτσι ο τρελόγερος: όλοι το λένε πως τζάτζεψε –

μ' αυτός ούτε που νοιάζεται για τις κουβέντες

και για τον οίκτο των χαμερπών Εφέσιων,

κι όλο στους λόφους τριγυρνά,

κι όλο κοιτά στα δόντια τα χαμίνια που τον περιγελούν.

(Τι τα ψάχνεις – αυτά συμβαίνουν με τους πολύ σοφούς…)

Ώσπου, ένα απόγευμα της άνοιξης,

παίρνει στο χέρι δοχείο με μέλι της Βαβυλώνας

παμπάλαιο δώρο κάποιου Πέρση μαθητή του,

και ανεβαίνει για στερνή φορά στον λόφο.

Κι εκεί γυμνώνεται ο γέρος ο Ηράκλειτος,

κι αλείφει το κορμί του με το βαβυλώνιο το μέλι...

Και μονομιάς στα ρουθούνια η μυρωδιά χτυπά

τα νεαρά παιδιά με τ' άγρια τα κοφτερά τα δόντια.

Και τον ζυγώνουνε βουβοί

και του χυμούνε.

Και, βέβαια, χάνουνε τον κόσμο στη γεύση του μελιού –

πρώτη φορά γευόντουσαν μέλι στη ζωή τους.

Κι όπως ναρκώνει το στόμα τους η τόση γλύκα

διόλου δεν καταλαβαίνουν τη σάρκα και το αίμα·

μονάχα μια ανάγκη νιώθουνε –

τα δόντια να ακουμπήσουνε με δόντια.

Έτσι φαγώθηκε ο τρελός ο γέρος –

κι έπειτα είπανε πως σάπισε σε μια γούβα με λασπόνερα

και τ' άλλα τα γνωστά τα παραμύθια.

από το : http://www.triaridis.gr/ichbebe/book/

Τέρατα στο σπίτι

Πέρσι μου χάλασε ένα τελάρο και κράτησα το κερί και το λίγο μέλι που είχε σε ένα μπόλ. Θα διαχώριζα υποτίθεται το κερί αλλά το μπόλ καταχωνιάστηκε κάπου και το ξέχασα.
Πριν 1 μήνα μου έσπασε το σύρμα απο κάποιο άλλο τελάρο και τότε θυμήθηκα το μπόλ. Το είχα βάλει κάπου στην αποθηκούλα το σπιτιού. Σίγουρος οτι τώρα δε θα τα ξεχάσω, έβαλα την κερύθρα σε μία σακούλα, την έκλεισα καλά και τα έβαλα μαζί.
Ελειψα μερικές μέρες απο το σπίτι για τα (πολυπόθυτα πάντα) μπάνια, και βρείκα το σπίτι κατηλειμένο από κυρόσκορο. Ελέυθερες πτήσεις και προσγειώσεις σε όλο το σπίτι.
Πάω στην πηγή του κακού και βρίσκω την σακούλα τρύπια!!

Ο κυρόσκορος ροκάνισε την σακούλα!! Αυτό δεν το περίμενα. Απο μέσα προς τα έξω, από έξω προς τα μέσα..... δεν είμαι σίγουρος.




Ανοίγω το μπόλ και μέσα υπάρχει μόνο κονιορτός και έντομα.
Ανοίγω την σακούλα και βλέπω:Σκέφτηκα τα μελισσάκια μου, την ατυχία του Μάρκου που διάβασα πρόσφατα και με έλουσε κρύος ιδρώτας. Μα ροκάνισαν το πλαστικό? Κατέβηκα να δω τις περσινές σήτες. Ειναι πλαστικές αλλα με πιο χοντρό υλικό. Δεν ειχαν κάποια αλλοίωση. Ισως επειδή το νάυλον της σακούλας είναι εξαιρετικά λεπτό να τα κατάφεραν.
Το θέαμα ήταν πράγματι τρομακτικό. Ισως κάθε μελισσοκόμος στο ξεκίνημά του να πρέπει να το αντικρύσει για να πάρει πολύ στα σοβαρά την αποθήκευση των κερυθρών.
Αντε χάσου εντομάκι!

(επιτέλους απέκτησα ψηφιακή μηχανή για να βάζω κι εγω κατι της φωτογραφικό.. :) )

θέληση να υπάρχει

Εχθές το βράδυ βοήθησα έναν φίλο (και υπεύθυνο για την τρέλα που μ' έπιασε για την μέλισσα) να μετακομίσει από την Πεντέλη στον Υμηττό 18 μελισσάκια. Στην Πεντάλη το μέρος έμοιαζε τέλειο αλλά παραείχε δυνατό αέρα. Τα καημένα ζορίστηκαν, φάγανε όλες τις τροφές μέσα σε 15 μέρες. Μετά απο αναζήτηση κάποιου μέρους για ανόρθωση, κατέληξε στον Υμηττό μια και θα φύγει για καμια 15αρια μέρες να μπανιαριστεί. Στην πεντέλη περάσαμε ταβερνεία και σπίτια μέσα στο βουνό, φτάσαμε σε μη αστικη περιοχή, χωθήκαμε μέσα σε κάτι χωματόδρομους και φτάσαμε! Οι κυρίες όμως κάθονταν στην είσοδο. Το ξενυχτάγανε. Τουε ρίξαμε λίγο νερό για να μπούν, ανάψαμε και το καπνιστήρι για να συντομεύουμε. Οι μέρες του φεγγαριού ήταν αυτές που χρειάζονταν για να μας φωτίζει όσο τα μαζέυαμε. Κοιτόντας τον ορίζοντα, τα φώτα της Αττικής απλώνονταν ως εκεί που έφτανε και το μάτι. Τα πόδια μας χάιδευαν διαρκώς τα θυμάρια και η μυρωδιά σε προκαλούσε να μη κατέβεις προς τα εκει, να μην ξαναμπείς στα φώτα και την άσφαλτο. Ωραίο μέρος αν δεν είχε τόσο αέρα. Λίγο πιο κει κάποιοι ξεκίνησαν 2 αυθέρετα μέσα στο δάσος, αλλά τους κόψαν στα θεμέλια. Περιέργο(!). Κατσαμε καμια ώρα εκει. Βραδάκι με ένα άθλιο αγροτικό με μπετόνια και λουριά στην καρότσα. Κανείς δεν μας ρώτησε ποιοι είμαστε , τι κάνουμε, που πάμε.
Στον Υμηττό μόλις φτάσαμε αρχισε να μας γυροφέρνει ενα αυτοκινητάκι . Κάθε φορά που πέρναγε ακούγονταν τα "τρρρτττ" του CB. Πυρασφάλεια . Αφου μας περιεργαστίκαν όση ώρα ξεφορτώναμε, πήγαμε να τους μιλήσουμε να μην ανησυχούν. Μας ρώτησαν για το καπνιστήρι, γιατί μυρίζει καμένο ενώ τους είπαμε οτι δεν το ανάψαμε.
Απλά πράγματα. Και δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει στον υμηττό.
Και φωτιά να βάλει κάποιος, θα είναι τόσο άμεση η επέμβαση στην εστία που οι πιθανότητες να εξαπλωθεί είναι ελάχιστες.
Θα μου πεις ειναι και οι γιαγαντοκερέες από επάνω και ίσως για αυτό η τόση οργάνωση. Ισως. Πάντως ειναι φανερό οτι η περιβόητη προστασία των δασών δεν είναι και τόσο πολύπλοκο θέμα όσο το παρουσιάζουν. Ορεξη και βούληση να υπάρχει...και είναι πιο απλό και απο sudoku.
Μπορεί να μην εχει καμια αξιόλογη ανθοφορία τώρα στην πλαγιά αυτή, αλλά είμαι σίγουρος ότι δε θα καούν.

ρε άντε ουστ!

α)...Τον χειμώνα κόπηκαν 300 πέυκα στους Αγ.Αναργύρους για να περάσει ο προαστιακός.Στην θέση του υπάρχει ένα τοίχος από 3 εως 4 μέτρα ύψος. ( http://www.a-po-drasi.gr/?p=25 )
β)...90 δέντρα (ΨΗΛΗ ΒΛΑΣΤΗΣΗ) επίκειται να κόψει το ΥΠΕΧΩΔΕ δίπλα στο νοσοκομείο ΣΥΓΓΡΟΥ για να κατασκευάσει 5όροφο υπόγειο παρκινγκ.
γ)....Σχεδιάζεται μια νέα περιφερειακή στον υμμητό η οποία θα περάσει μέσα από ένα κομμάτι του εναπομείναντος πράσινου..
δ)...στις 20 Ιουνίου έγινε τροποποίηση των δασικών εκτάσεων στην Πάρνηθα για να επεκταθεί το καζίνο.
ε)...και πολλά ακόμα.....
Παρακολούθησα την φωτιά στην Πάρνηθα από κάποιο νησί της Δωδεκανήσσου. Σάστισα, δάκρυσα, θύμωσα... Εχω και μια ευαισθησία με τα δάση μια και έχω μεγαλώσει μέσα σε κάποιο απο αυτά. Δεν ειναι μόνο η χρησιμότητά τους, η οποία τον τελευταίο χρόνο υπενθυμίζεται διαρκώς από πολλούς, είναι και οι θύμισες από παιδί που με κάνουν να ανασαίνω ψυχικά όταν βρεθώ μέσα στην δαιδαλώδη ζωή των φυτών.
Αν κάτσεις μερικές φορές δίπλα σε ένα πεύκο (ας πούμε), χαλαρα, και το παρατηρήσεις, θα δεις ότι σε 1-2 τετραγωνικά υπάρχει ένας ζωντανός οργανισμός που με φοβερούς ανταγωνισμούς και εκπληκτικούς συνεταιρισμούς για πάρα πολλά χρόνια ειναι εκει προσφέροντας ζωή. Μια ποιότητα ζωής που με τα μέτρα και τα σταθμά του κυρίαρχου ζώου της γής (ναι εμείς ειμαστε αυτοί) δεν φτουράει και πολύ. Ενα δέντρο δεν θα φτιάξει κινηματογράφο, δεν θα μετακινηθεί να γνωρίσει άλλες πλαγιές, δε θα κατοικήσει μαζί με άλλα 20 το ένα πάνω στο άλλο, δε θα γράψει ούτε με στυλό ούτε με πληκτρολόγιο για την ζωή του. Ετσι η στωική ζωή του είναι μετρήσιμη μόνο για αυτά που μπορεί να προσφέρει και μεταφράζονται σε ανθρώπινο όφελος.
Εγινε θέμα οταν χάθηκε το τελευταίο δωρεάν κλιματιστικό της Αθήνας, της Πατρας, του Ηρακλείου, της Θεσσαλονίκης, της Κοζάνης, του Βόλου.... Μειώθηκαν οι επιδόσεις των φυτών προς τις πόλεις. Αυτό που ο άνθρωπος χρειάζεται άμεσα. Η δυνατότητα της σκέψης να φτάσει στο έμμεσο, να κάνει συνδυασμούς λογικής και συναισθήματος απαιτεί γνώση. Η δυνατότητα να αλλ'αξουμε τις ζωές μας απαιτεί βούληση. Γιατι θα είναι πραγματικά τραγικό να διαπιστώσουμε αν ειναι αλήθεια ή μη η ρήση του Αινστάιν: «Αν οι μέλισσες εξαφανίζονταν, η ανθρωπότητα δεν θα έμενε για πολύ καιρό ζωντανή».
Ισως όμως και να είναι μεσα στην φυσική επιλογή του σύμπαντός μας να εκλύψουμε. Οπως οι δυνόσαυροι που δεν τους αντεξε ο πλανήτης κάποτε. Εμεις είμαστε πιο σκληροτράχηλοι. Διαβάζω στο indymedia για μια επίθεση με χρώματα στο MontParnes και για συλλήψεις. Στο τέλος θα τρέχουμε στα κρυφά και για τις πυροσβέσεις...

Συνέδριο Μελισσοθεραπίας

Ξεκίνησα και πήγα μέχρι το Μαρούσι το Σάββατο όπου διεξάγονταν το Συνέδριο της Μελισσοθεραπείας. Ευτυχώς ήταν ο Τσιμίνης με καμια δεκαριά δοχεία μελιού για να δοκιμάζει ο κόσμος, και πήρα ένα σύντομο πρωινό που δεν πρόλαβα στο σπίτι. Χρειαζόμουν και έναν καφέ, αλλά μόλις είδα το κοριτσάκι ντυμένο μέλισσα να προωθεί σκευάσματα για πόνους και αρθρίτιδες, ξύπνησα.
Κάποια μέρη των ομιλιών ήταν βαρετή διαφήμιση φαρμακοβιομηχανιών. Είχε όμως και αρκετά ενδιαφέροντα πράγματα. Αυτά που μου μείναν είναι τα εξής:
* Η μελισσοθεραπεία δεν αντικαθιστά ούτε υποκαθιστά την κλασική ιατρική. Τα προιόντα της μέλισσας είναι παρα πολύ καλά στην ανόρθωση του ανοσοποιητικού συστήματος και δεν θεραπεύουν αυτα καθε αυτά. Οσο τα παίρνεις εισαι δυνατός να αντιμετωπίσεις αρκετά "βραχυκυκλώματα" του οργανισμού. Παρόλο που γιατρός και μελισσοκόμος μοιάζουν την ώρα της δουλειάς...
* Μετρήσεις εργαστηριακά για 3 χρόνια σε πρόπολη απο 6 διαφορετικά μέρη της Ελλάδας έδωσαν ενδιαφέροντα αποτελέσματα. Η πιο "καλη" βρέθηκε αυτή της Μαγαλόπολης, χωρίς όμως να μπορεί να εξηγηθεί η σχέση της με το εργοστάσιο. Ετσι αποφασίσαμε να στείλουμε και δείγμα από σταθερά μελίσσια από τον Ασπρόπυργο ώστε να βάλουμε και εμείς ένα χεράκι στην έρευνα, να μας λυθούν κι εμάς κάποιες απορίες.
*Ο Γάλλος έβαλε μελίσσια στην πιο μολυσμένη περιοχή της Γερμανίας και διαπίστωσε ότι οι μέλισσες δεν μεταφέρουν μέσα στο σπίτι τους τα βαρέα και άλλα μέταλλα. Κάτι σαν να είναι εκλεκτικές στην συλλογή. Το ελπίζω....
Οι κουβέντες στο πλάι των παρουσιάσεων με παρα πολύ ενδιαφέρον.

μα δεν αφήνουν τίποτα όρθιο?

Στο Αμέρικα κατάφεραν και αυτό! Εκπαίδευσαν μέλισσες για να ανιχνεύουν εκρηκτικά. Σύμφωνα με το άρθρο που διάβασα, αυτό επιτυνχάνεται με βάση τα πειράματα του Pavlov. Οι μέλισσες βρίσκουν την γύρη περιπλανόμενες στον αέρα. Με κατάλληλη(!) εκπαίδευση αναγνωρίζουν κάποια από τα συστατικά που μπορεί να περιέχει μια βόμβα. παρακολουθούν τις κεραίες και την προβοσκίδα της κατα τις πτήσεις της και ερευνούν τα ύποπτα σημεία. Αυτό δούλεψε σχετικά αποτελεσματικά σε μικρούς χώρους.Σε μεγάλους όμως ήταν δύσκολο να τις ακολουθούν, και έτσι ανάπτυξαν ένα λογισμικό που σε συνδυασμό με κάμερες ερμηνεύουν την συμπεριφορά της.
Απο το να τους κλέβεις το μέλι μέχρι να τις κάνεις στρατιωτάκια έχει μεγάλη απόσταση. Τόσο όση διανύουν αυτές που χάνονται τελευταία(σύνδρομο κατάρρευσης αποικίας). Μια και στα χέρια (ή στα μπουκαλάκια) των εργαστηρίων τα αποτελέσματα της απληστίας ή και του φόβου του ανθρώπου, μπορούν να γεννηθούν.. σημεία και τέρατα!
Μια καλή σκέψη θα ήταν να βρίσκαν ένα είδος μέλισσας που να συλλέγει πλαγκτόν. Να τις παίρνουμε μαζί μας στην παραλία, αραχτοί με την μελισσοκομική ομπρελίτσα μας.