.

αυτα λοιπόν........

2008-11-10T10:27:00.004+01:00

Αρκετό καιρό τώρα δεν γράφω το blog. Παρακολουθώ και διαβάζω (ηλεκτρονικά και μη) αρκετά σχετικά με τη μελισσοκομία. Ωστόσο ο χρόνος που μπορώ πλέον να διαθέσω στα μελίσσια μου σχεδόν εξανεμίστηκε... Ευχάριστο και δυσάρεστο ταυτόχρονα. Δυσάρεστο φυσικά γιατί η μυρωδιά του μελισσοκομείου δεν υπάρχει πουθενά στον κόσμο αλλού...
και ευχάριστο γιατί η αιτία είναι το ότι άρχισα έναν κύκλο μετεκπαίδευσης για ανθρώπους με Ειδικές Εκπαιδευτικές Ανάγκες.Οι ώρες και οι μέρες που θα πρέπει να παρακολουθώ τα μαθήματα καθώς και το διάβασμα που θα έχω (συν τη δουλειά) δε μου επιτρέπουν να επισκέπτομαι τα μελισσάκια μου όσο αυτά το χρειάζονται.
Έτσι λοιπόν τα παραδίδω στον Τάσο να τα φροντίζει έως ότου στρώσει λίγο το ωρολόγιο πρόγραμμά μου και τους δοθώ πάλι με ψυχή και σώμα.
Τα ξενύχτια στις μεταφορές και οι 'αναπάντεχες' επισκέψεις θα είναι τα γεμίσματα των μπαταριών μου για φέτος τουλάχιστον.
Ευτυχώς πήρα και κάτι λίγα βάζα από την Εύβοια (ρείκια, πεύκο, άνθη και θυμάρι Υμηττού) να γλυκαίνομαι τις κρύες νύχτες του χειμώνα.

(και οχι μόνο)

2008-07-16T09:23:00.003+01:00

Πέρασε καιρός που δεν έπιασα το e-καλέμι και το e-σφυρί για να αποτυπώσω τις μελισσοκομικές μου (και όχι μόνο) ανησυχίες και γνώσεις. Ο φόρτος εργασίας εκτός μελισσοκομίας με αποδιοργάνωσε. Ειναι και η φτωχή φετινή νομή των μικρών κυριών που με απογοήτευσε λίγο...
Αφορμή λοιπόν για την επαναφορά είναι ένα mail που μου ήρθε από την κυρία Πόλυ Χατζημανωλάκη με την παρουσίαση του πρώτου της βιβλίου. Δεν το έχω διαβάσει βέβαια ακόμα αλλά το βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρον στην περιγραφή του και το παραθέτω. Ελπίζω να είναι μια καλή καλοκαιρινή συντροφιά και να δώσει πλούσιες εικόνες, σκέψεις κι αφορμές.

Φούμαρα τα κούμαρα

2008-05-11T19:09:00.003+01:00

Η μεταφορά στο δάσος της Βαρυμπόμπης ήταν καταστροφική. Οι κουμαριές κλείσανε και τα μελισσάκια αποδεκατίστηκαν..... Φέρνουν πολλές γύρες αλλά προφανώς το νέκταρ δεν είναι αρκετό. Αυτή η χρονιά απέδειξε πως οι συχνές επισκέψεις στο μελισσοκομείο είναι απαραίτητες και ο προγραμματισμός απαραίτητος. Λόγω της επέμβασης στο κόκκυγα αυτό δε κατέστη δυνατό, οπότε φέτος θα εξασκηθώ στη διάσωση αδύναμων σμηνών.
Δεν το βάζουμε ποτέ κάτω όμως.....κάθε μέρα όλο και κάτι μαθαίνω, όλο και με κάτι γελάω...

πάμε για κούμαρα!

2008-04-24T08:42:00.002+01:00

Αντικαθιστώντας τις βασίλισες με καιρό καλό και τις αμυγδαλιές να χρωματίζουν όλη την απέναντι πλαγιά είχα την ελπίδα ότι τα μελισσάκια μου θα αναπτύσσονταν γρήγορα και θα απέφευγα τους αφεσμούς. Ελα μου ντε που δε γίναν έτσι τα πράματα....
Αυτά αναπτύχθηκαν γρήγορα μέν αλλά δε μπόρεσα να είμαι εκεί το κρίσιμο 10ήμερο που η αμυγδαλιές δίναν και τα μελίσσια γονέυαν δε, με αποτέλεσμα αυτά να πάρουν πολύ φυσιολογικά το δρόμο που το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και επιβίωσης τους έδειχνε... το δρόμο του αποχαιρετισμού.
Ομως -για να λέμε και την αλήθεια- την ελπίδα οτι με κάποιο μαγικό τρόπο η φύση θα συμμαχούσε με τις επιθυμίες μου τον είχα. Κι αυτό είναι ένα από τα πολλά που με τρελαίνει με τη μελισσοκομία: πάντα φτιάχνεις σενάρια, όνειρα, σχέδια, κάθε φορά διαφορετικά και τόσο πολλά κι ας ξέρεις τι πρέπει να κάνεις ακριβώς.
Κι αφού λοιπόν εμπλούτισα το περιβάλλον της Κερατέας με μπόλικα σμάρια, μετοίκισα προς τη Βαρυμπόμπη για να "κουμαριαστούμε" και να αναπληρώσω τις απώλειες.
......Και φυσικά το τερπνόν μετα του ωφελίμου.... είναι και ωραίο μέρος για ψησιματάκι Μαγιάτικο.

Μέγεθος φυστίκι

2008-04-02T12:47:00.002+01:00

Πρίν 40 μέρες πήγα τα μελισσάκια από τον Υμηττό στην Κερατέα δίπλα σε καμια 200αριά αμυγδαλιές. Το σχέδιο ήταν να μείνουν εκεί όσο θα έδιναν οι αμυγδαλιές και κατόπιν επιστροφή στον ανθισμένο Υμηττό.
Ελα όμως που στο εκεί που έδινε η αμυγδαλιά μου εμφανίστηκε μια κύστη στον κόκκυγα ίσα με ένα φιστίκι! Πήγα όμως με τη βοήθεια του Τάσου, φαρδύς πλατύς στο κάθισμα. Αξιζε βέβαια η ταλαιπωρία της διαδρομής γιατί είδα κάτι βασιλοκελιά τεράστια ίσα με ένα φιστίκι! Δεν είχα ξαναδεί τέτοιο πράγμα ζωντανό! για την ακρίβεια 5 τον αριθμό! Απέβαλα την μπάμπω βασίλισσα και φυτέψαμε σε ένα άλλο που έχρειζε και αυτό αντικατάστασης.
Ελα όμως που ακόμα δε περπατώ και επισκέψεις δε δύναμαι να κάνω. Φτωχό αυτό τον καιρό το ημερολόγιο λοιπόν αλλά ελπίζω ο καιρός να βοηθείσει και να πλουτίσει αργότερα.
Προς το παρόν κάθομαι πλαγίως και ροκανίζω φιστίκια διαβάζοντας...

ΕΚΠΤΩΤΟΣ ΑΓΓΕΛΟΣ

2008-01-30T14:53:00.001+01:00

Λένε πως άγγελος είμαι
και, σκαλί το σκαλί,
τα μέλη μου να σύρω πρέπει,
στο φως, ψηλά, για ν’ αποφτάσω.
Καταπονημένος από τ’ ανέβασμα
φορές-φορές κατρακυλώ.
-Οι πτυχώσεις να φταίν του χιτώνα μου;-
Μα άγγελος εν πτώσει,
δίχως στην κόλαση να φτάσει,
άγγελος δεν λογίζεται.

Κι αυτό που εγώ
στην πτώση τη μεγάλη μου αντάμωσα,
γλυκό ήταν κι εκτυφλωτικό·
το άρωμά του θυμάμαι,
την κολασμένη του λαγνεία.
Τώρα πια σηκώθηκα
και τη σκάλα νά ’βρω θέλω,
λίγο-λίγο ν’ ανεβώ
-με τα φτερά μου δίχως-
το Γολγοθά μου.

Η Κατάρα Των Χαλίλ

2008-01-22T11:35:00.000+01:00

Τον καιρό των παραμυθιών ζούσε στη μακρινή Περσία ένας παπουτσής, ο Χαλίλ. Αυτός ο Χαλίλ είχε τη φήμη σπουδαίου μάστορα -λέγαν οτι δεν είχε βρεθεί άνθρωπος να του ζητήσει παπούτσι, που να μη μπορεί να το φτιάξει. 'Ακουσε για τον Χαλίλ ο δερβίσης Νεμπού, ο μάγος του τάγματος των Μελδεβίδων και τον αναζήτησε.
-"Χαλίλ", του είπε, "θέλω να μου φτιάξεις παπούτσια με φτερά να μπορώ να πετάω"'.
Συλλογίστηκε ο Χαλίλ κι απάντησε:
-"Θα προσπαθήσω"'.
Πέρασανε χρόνια αλλά όσο και να προσπαθούσε ο Χαλίλ, παπούτσια με φτερά, να πετάν οι άνθρωποι, δεν κατάφερε να φτιάξει. Κι όταν πέθανε ο δερβίσης Νεμπού, τον έπιασε τρόμος. "Ένα πράγμα μου ζήτησε ο άγιος άνθρωπος κι εγώ ήμουν ανίκανος. Φοβάμαι μη με καταραστεί και μένα και τη γενιά μου".
Λίγο πριν αισθανθεί να τον καλεί κι αυτόν ο θάνατος, ο Χαλίλ κάλεσε τον
πρωτότοκο γιο του, τον Σελίμ Ιμπν Χαλίλ και του είπε:
-"Γιε μου, θα σου αφήσω το παπουτζάδικο και την ευκή μου και θα σου μάθω όλα τα μυστικά της τέχνης μου, αλλά θα μου ορκιστείς ότι δε θα λησμονήσεις το όνειρο του δερβίση. Θα φτιάξεις παπούτζια με φτερά να πετάν οι άνθρωποι".
Ο Σελίμ Ιμπν Χαλίλ χωρίς να συλλογιστεί είπε:
-"Θα προσπαθήσω".
Πέρασαν τα χρόνια. Ο γιος του Χαλιλ, γέρος πια πήγε στον τάφο του δερβίση κι άρχισε τις κατάρες.
-"Πανάθεμά σε τρελέ δερβίση. Μια ζωή τρέχω πίσω απ' τ' όνειρό σου και δεν κατάφερα τίποτα. Και τώρα πρέπει ν' αφήσω το βάρος στο γιο μου και στους γιους των γιων μου να κυνηγάνε μια ζωή, αυτό που δεν πραγματοποιείται. Καταραμένος να 'σαι άθλιε μάγε. Να μη λιώσουν οι σάρκες σου".
Κι ύστερα ο Σελίμ κάλεσε τον πρωτότοκο γιο του, τον Αβδούλ Ιμπν Σελίμ Ιμπν Χαλίλ και του είπε.
-"Βαριά σκιά κυνηγά εμάς τους Χαλίλ, γιε μου, να τρέχουμε πίσω από το όνειρο του δερβίση. Για να σου δώσω το μαγαζί και να σου μάθω τα μυστικά της τέχνης μου, πρέπει να μου ορκιστείς ότι θα φτιάξεις παπούτζια με φτερά, να πετάν οι άνθρωποι".
Περάσανε γενιές και γενιές αλλά κανείς απ τους Χαλίλ δε μπόρεσε να πραγματοποιήσει τ' όνειρο του δερβίση. Κι όλοι πήγαιναν στον τάφο του και τον καταριόντουσαν. Κι έλεγαν πως ο μάγος Νεμπού έμενε ακόμα κάτω από τη γη μ' ανοιγμένα μάτια, σα να ονειρεύεται.
Ήρθε όμως καιρός κι ανέλαβε το χρέος των Χαλίλ ο Ασίκ Ιμπν Αβδούλ Ιμπν
Σελίμ Ιμπν...Ιμπν Χαλίλ, που όταν γέρασε κι έγινε κι αυτός δερβίσης και μάγος των Αλεβίδων, πήγε κι αυτός στον τάφο του Νεμπού, έχυσε κρασί και στάρι κι είπε.
-"Βλογημένος να 'σαι δερβίση μου. Μπορεί να μη τα καταφέραμε να φτιάξουμε παπούτζια με φτερά να πετάν οι άνθρωποι, αλλά δοθήκαμε στη τέχνη μας λες και πετούσαμε μεις οι ιδιοι και φτιάξαμε τα πιο ωραία σαντάλια για τις πριγκίπισσες στα χαρέμια και φτιάξαμε παπούτσια από δέρμα κάπρου για τους δουλευτές στα χωράφια και μάθαμε να καρφώνουμε την πρόκα, όχι για να κολλάει το πόδι στη γη αλλά για να τρέχει σα να καβάλαγε αλόγατα του πολέμου. Βλογημένος να 'σαι δερβίση μου και συ και το τρελό όνειρό σου, που μας κράτησε ζωντανούς".
Κι έγινε τότε μεγάλο μυστήριο. Λένε πως ο δερβίσης Νεμπού, που από τις κατάρες δεν είχανε λιώσει οι σάρκες του, πρόβαλε από τον τάφο του και πέταξε σα να 'χε στα πόδια του παπούτσια με φτερά.
Ετσι λύθηκε η κατάρα των Χαλίλ!

Αλεπουδέλι

2008-01-21T13:19:00.000+01:00

Με παίρνει τηλέφωνο ο Τάσος και μου λέει "βρήκα μια αλεπού στο μελισοκομείο". Τρελάθηκα! Να μου έλεγε αρκούδα δε θα τρόμαζα τόσο.Θα ήξερα ότι θα τα έβρισκα όλα ανάποδα. Αλλά αυτή η κυρία τι πήγε να κάνει εκεί μαζί με τα έντομα? Θέλησε γλυκό επιδόρπιο; Πήγε να ζεσταθεί λίγο από τα κλιματιστικά των κυψελών;
Οταν πήγα εκεί που λύθηκαν οι απορίες. Την καημένη την είχε χτυπήσει κάποιο αυτοκίνητο και προσπαθώντας να φύγει εγκατέλειψε κουρασμένη κάπου ανάμεσα στις κυψέλες. Ηταν και γέρικη και ταλαιπωρημένη, δε κατάφερε να συνέλθει από το τροχαίο.
Το ξέστρο χρησίμευσε και ως σκαπτικό εργαλείο αυτή τη φορά για να αποκτήσουμε και έναν μακάβριο συγκάτοικο στο βουνό.
Και φυσικά η φωτογραφική δεν είχε μπαταρία τη στιγμή που την χρειαζόμουν(ο γνωστός νόμος του Μέρφυ). Γι αυτό λοιπόν ας απολαύσουμε τον μεγάλο Jimmy...

Patranistan

2008-01-17T08:53:00.000+01:00

Ο Λάκων(lakonizein) ανέβασε μια πολύ ενδιαφέρουσα ανάρτηση. Τις περιγραφές ενός Οθωμανού (Εβλιγιά Τσελεμπί) περιηγητή το 1668. Γενικά οι αφηγήσεις των περιηγητών μου είναι αδιάφορες ώς και εκνευριστικές. Αδυνατούν να προσφέρουν μια αληθινή εικόνα της εποχής τους. Αυτές που έχουν πέσει ως τώρα στα χέρια μου και σχετίζονται με την Μακεδονία, είναι πολύ αποπροσανατολιστικές. Ως γόνοι αριστοκρατικών οικογενειών αρέσκονται να περιγράφουν φαγητά, ενδυμασίες και συμπεριφορές ακατανόητες προς αυτούς.
Οι αποτυπώσεις αυτών που οι αισθήσεις μας καταγράφουν διαρκώς δέν είναι άμοιρες από αυτά που το μυαλό, η συνείδηση, η ψυχή (όλο αυτό το διαδραστικό σύστημα)αντιλαμβάνεται.
Πέρα από όλα αυτά βέβαια η απορία μου όταν ακούω ιστορίες από τα παλιά είναι "και πως μύριζε το μέρος?". Μου έρχεται πάντα στο μυαλό το πιο δύσκολο και το ανέφικτο. Ισως γιατί όταν μυρίσω νυχτολούλουδο θυμάμαι τη γιαγιά, όταν μυρίζω κρέας στον φούρνο νομίζω οτι είναι Κυριακή και χαλαρώνω...
Ολα τα πράγματα όμως κρύβουν μικρούς θησαυρούς στη ζωή(γενικώς λέμε τώρα!). Σε παρόμοιες περιγραφές ευρωπαίων επισκεπτών οφείλεται η γνώση ενός μεγάλου μέρους του φυτολογίου της ελλάδα. Ετσι και η περιγραφές αυτού του τέως συγκάτοικου και νύν γείτονα έχουν μια πολύ ενδιαφέρουσα περιγραφή για την Πάτρα:

"Η πιο ξακουστή της τοποθεσία χωρίς άλλη όμοια στον κόσμο είναι ο κήπος με τα τζίνια όπου βρίσκεται και το ψηλότερο κυπαρίσσι. Στον ίσκιο του υπάρχουν σαράντα με πενήντα στάβλοι αλόγων και σαράντα με πενήντα χιλιάδες πρόβατα. Με δυσκολία καταφέραμε να αγκαλιάσουμε τον κορμό του επτά άνθρωποι. Στην κορφή έχει και μια τρύπα και εκεί κάθε χρόνο κάνουν οι μέλισσες μέλι. Κάθε χρονιά ο κάτοχος του κυπαρισσιού μαζεύει εκατό οκάδες μέλι. Μα το θεό πουθενά στον κόσμο δεν βγαίνει τόσο μυρωδάτο και διαυγές μέλι. Όλοι οι Ευρωπαίοι ιστορικοί γράφουν πως η πόλη ονομάστηκε Μπαλιμπάντρα από το μέλι(bal) τούτου εδώ του κυπαρισσιού. Οι άπιστοι λατρεύουν το δέντρο και το προσκυνούν. Το είδα με τα ίδια μου τα μάτια."

κι αυτή η αλλαγή για καλό να είναι

2007-12-28T13:38:00.000+01:00

Ας αφήσουμε τους τύπους κι ας πιάσουμε σακούλα και μαχαίρι!

2007-11-16T15:06:00.000+01:00

Εχθές παρακολούθησα μια συνέντευξη ενός ελληνοαμερικάνου σκηνοθέτη(δε θυμάμαι όνομα ήταν πολύ αργα το βράδυ) που έλεγε οτι "τωρα εσύ μου παίρνεις συνέντευξη και τρώς γλυκό.Αυτό στην Αμερική είναι non-professional. μου αρέσει που είσαι ελέυθερος να το κάνεις.Το προτιμώ αυτό". Τώρα βέβαια αν αυτό δεν γίνεται και στα μέρη μας είναι ένα θέμα. Μου ήρθε συνειρμικά σήμερα διαβάζοντας την παρακάτω είδηση από το ΑΠΕ (τέλεια!)

Στο "σκαμνί" για τα μανιτάρια
Ο στρατός της Ταϊλάνδης διεξάγει επίσημη έρευνα εναντίον πιλότου ειδικού για διάσωση ελικοπτέρου, ο οποίος κατηγορείται ότι προσγείωσε και άφησε αφύλακτο το ελικόπτερο σε ορυζώνα δυτικά της Μπανγκόκ, για να μαζέψει μανιτάρια για τη μαμά του... Κατηγορίες έχουν απαγγελθεί και στα υπόλοιπα μέλη του πληρώματος, τα οποία όχι μόνο δεν αντέδρασαν όταν ο πιλότος προσγείωσε το στρατιωτικό ελικόπτερο, αλλά τον βοήθησαν μάλιστα στο μάζεμα των μανιταριών. Σύμφωνα με τις τοπικές εφημερίδες, κάτοικοι του χωριού Κανσαναμπούρι, είδαν έκπληκτοι το ελικόπτερο να προσγειώνεται στα χωράφια τους και επτά στρατιωτικούς να ψάχνουν για μανιτάρια.

ποίημα

2007-11-15T11:43:00.000+01:00

Η περιήγησή μου στον δαιδαλώδη ιστό του διαδικτύου απέφερε σήμερα ένα ωραίο ποίημα, που μια και σχετίζεται με το εντομάκι που μας ομορφαίνει τη ζωή το παραθέτω:

Θα ξάπλωνε, λέει, πάνω στα πέταλα των λουλουδιών
και μια νυχτιά θα έφευγε μακριά σαν και την γύρη
απάνω στα φτερά καμιάς μαυροκίτρινης εργάτριας θεάς
από κείνες που βουίζουν τη ζωή τόσο πολύ,
λες και δεν έχει άλλη.
Γιατί έχει;
Πες μου εσύ που κάνεις πως τα ξέρεις όλα.
Τα ξέρεις;
Θα έπεφτε πάνω σε ένα άλλο φυτό ανύποπτο και στωικό
και τσουπ! θα έφτιαχνε ένα άνθος τέτοιο ξέχωρο
που δεν θα είχε ματαδεί η πλάσις όλη.
Κι αποκοιμήθηκε, λοιπόν, σε ενός χρυσάνθεμου την αγκαλιά.
Κούρνιασε εκεί για τα καλά. Ξεχάστηκε αποβραδίς.
Ήρθε ο ήλιος την υπνώτισε μετά, δεν μπόρεσε να σηκωθεί και να πιαστεί λαθραία από το πόδι μέλισσας για να ριχτεί στο ξένο μέρος, την ξέρανε σιγά-σιγά το φως
της πήρε όλους τους χυμούς
κι ένα πρωί μετά από καιρό, έτσι σταφιδιασμένη και λειψή
την πήραν μέλισσες πιστές
και την απόθεσαν, που λες,
στου ήλιου τα ριζά που είχε τρόπο τέτοιο να κοιτά και να την λιώνει.
Κι έγινε αυτή η σταλαγματιά ατμός καλός του ουρανού και μαζί μ' άλλα δάκρυα σαν κι αυτή, κάθε φορά που έβρεχε μετά,
σαν Άρτεμη του ουρανού άπλωνε τη φαρέτρα της παντού
κι έχτιζε τόξα του ουρανού
πιο όμορφα κι απ' άνθη.

http://stavroulascalidi.blogspot.com/

α! ρε φύση decorateur!!

2007-11-12T12:01:00.000+01:00

Η υγρασία και οι τελευταίες βροχές ήταν μια ανάσα στην καμμένη από τον καλοκαιρινό ήλιο γή. Στο μελισσοκομείο η αιώνια φύση και η γριά κυψέλη κάναν τα δικά τους παιχνίδια, χόρεψαν και αγγίχτηκαν χωρίς υστεροβουλίες. Ο χώρος του κυκλάμινου ο χώρος της κυψέλης είναι ο χώρος ΤΟΥΣ.

Και για του λόγου το αληθές να πως τα κατάφεραν (κατω από την κυψέλη-αποθήκη):

Τα κυκλαμινάκια δώσαν χρώμα στο μελισσοκομείο

αλλά και τροφή στα κουρασμένα μελισσάκια (με την ακατανόμαστη να καιροφυλακτεί!)

Σε αυτή την περίπτωση η συλλογή της μέλισσας και το καραούλι της σφήκας καλό θα ήταν να έχουν κάποια απόσταση. Γιατί ο δικός τους ο χορός είναι μέχρι θανάτου

κάτι σαν τη ζωή δηλαδή, μάχες, αγωνία, ομορφιά, ζωή και θάνατος. Και τανάπαλιν...

Δεν τις σκοτώνουν όταν γεράσουν

2007-10-22T11:58:00.000+01:00

Την έβγαλε ο κύριος του σπιτιού στο μπαλκόνι για να την φροντίσει κάποια στιγμή. Η στιγμή αυτή δεν πλησίαζε, έτρεχε ο χρόνος, έτρεχε και η στιγμή. Το είδε και αυτός σα παιχνίδι και το κυνηγητό δε σταμάτησε. Τόσο του άρεσε που άρχισε να κυνηγά πιο πολλές στιγμές κι αυτές όλο και περισσότερες να τρέχουν μπροστά και να μην φτάνονται.

Ε! είπε η κυρία του σπιτιού. Ζαλίστηκα με το τρεχαλητό!
"Χαλάρωσε κι απόλαυσέ το" σκέφτηκε.
Πήρε λοιπόν τα γλαστράκια, μια ρίζα λάφυρο από την παραλία και λίγο γούστο, ο κατάλληλος συνδυασμός την σωστή στιγμή και το μπαλκονάκι ομόρφυνε.
Και ξαφνικά να σου κι άλλες στιγμές με μελισσοκομία-ανθοκομική να τρέχουν μπροστά!

Γιούχου!! φώναξε ο κύριος και έτρεξε να τις προλάβει.

Απο την "άλλη" πλευρά

2007-10-19T08:42:00.000+01:00

Πρόσφατα έτυχε και πέρασα τα σύνορα της Φλώρινας προς τα Σκόπια. Το βόριο κομμάτι της Μακεδονίας. Μια περιοχή που μέχρι το 1912 δεν είχε σύνορα.Αυτά μπήκαν γρήγορα και άγαρμπα όπως συνήθως άλλοστε. Το Μοναστήρι, η πρώτη μεγάλη πόλη μετά το φυλάκιο της Νίκης διατηρεί ακόμα την αρχιτεκτονική των

ελληνικών αρχοντικών. Θες το καθεστώς που υπήρχε μέχρι την προηγούμενη δεκαετία, θες η φτώχια τους....πάντως δεν τα κάναν ίσωμα , δεν γίναν πολυκατοικίες. Κι είναι κι αυτός ένας λόγος που νιώθεις λίγο πιο ανθρώπινα όταν περπατάς στους δρόμους της αγοράς. Εκεί συνάτησα και μελισσοκομικούς πάγκους. Το είχα τελειώσει όμως το φλίλμ και έχασα την καλύτερη φωτό. Με άσπρη ποδιά πίσω απο τα βάζα με μέλι, με μέλι και κερύθρα, με γύρη, με βάμα πρόπολης.Σαν τον γιατρό ήταν ο συνάδελφος! Και με καλά ελληνικά μου είπε ότι το μέλι είναι πολύ καλό και δεν έχει καμία διαφορά απο το ελληνικό μιας και τα πάει στο καιμάξαλαν κι αυτός. Βλέπεις οι μέλισσες δεν καταλαβένουν από συνοριακές μπάρες και φυλάκια. Και η τιμή; 3€ το κιλό παρακαλώ! Ανθόμελο και δασόμελο. Με 4 έπερνες το βάζο με την κερύθρα. Κια να φανταστείς ότι οι άνθρωποι αυτοί πέρνουν εργαλεία και εξοπλισμό από την ελλάδα!
Σε απόσταση 500 μέτρων από τα σύνορα ο πρώτος Μελισσοκόμος μπροστά σε ένα φρεσκοθερισμένο χωράφι ηλίανθου

αλλαγή DNA

2007-09-10T10:42:00.001+01:00

Χαζεύοντας τηλεόραση το Σάββατο έπεσα πάνω σε ένα ντοκιμαντέρ σχετικά με τους μεταλλαγμένους σπόρους και οργανισμούς. Με καλή θέση και καταγραφή του θέματος το οποίο αφορά άμεσα της ζωές μας. Σχετικά με τη μελισσοκομία μου δημιουργήθηκαν δύο ερωτήματα από αυτά που άκουσα και είδα.

1^ον: Ένα ανθρωπάκι από μια βιοτεχνολογική εταιρεία ισχυρίζονταν ότι «οι συμβατικές καλλιέργειες καλαμποκιού δεν κινδυνεύουν γιατί η γύρη τον γενετικά τροποποιημένων φυτών είναι πιο βαριά και συνεπώς μεταφέρεται πολύ δύσκολα με τον αέρα.». Αν λοιπόν οι μέλισσες πάνε σε ένα τέτοιο φυτό για γυρεοσυλλογή, θα βάλουν στα πόδια τους μεγαλύτερο βάρος και θα καταπονηθούν περισσότερο για την μεταφορά. Και ας υποθέσουμε ότι η μέλισσα έχει τη δυνατότητα να ζυγίσει τι κουβαλάει: α) πόσες περισσότερες διαδρομές θα χρειαστεί για να μεταφέρει την γύρη που χρειάζεται? , β)η γύρη κολλάει και πάνω της, αυτό συμβαίνει παρά την θέληση της.Τουτέστην θα κολλήσει πάνω της ένα πιο βαρύ υλικό.Θα μπορέσει να ανταπεξέλθει σε όλη αυτή την καταπόνηση?

2^ον: Τα γενετικά τροποποιημένα φυτά έχουν μέσα τους τα φάρμακα (ζηζανιο-μυκητιο-κτόνα) που συνήθως ψεκάζονται σε καλλιέργειες και εξολοθρεύουν κάθε ζώντα στην περίμετρο οργανισμό. Κατά την συλλογή νέκταρος και γύρης, η μέλισσα γίνεται αποδέκτης αυτόν των φαρμάκων. Και αν γίνεται σε τέτοια ποσότητα που δεν την σκοτώνει αλλά τελικά μεταφέρει όλες αυτές τις τοξίνες μέσα στο μέλι?

Αν τελικά η καλλιέργεια τον Γενετικά Τροποποιημένων Φυτών οδηγεί σε αφανισμό των μελισσοσμηνών τότε ο ρυθμός αφανισμού των συμβατικών καλλιεργειών αυξάνει με γεωμετρική πρόοδο! Ωστόσο οι καλλιέργειες αυτές είναι επιτρεπτές και διαρκώς αυξανόμενες.
Τι χορό να κάνει μια μέλισσα που την έχει «ακούσει» από αυτό που έφαγε? Ισως και οι μαζικές εξαφανίσεις σμηνών που έχουν καταγραφεί πρόσφατα σε Αμερική και Ιταλία να έχουν κάποια συνάφεια με το θέμα.

τυχη/ατυχια

2007-09-07T11:54:00.000+01:00

αν περάσει γρήγορα, με δυαντό αέρα αφήνει τις κυψέλες ανέπαφες. Αυτή η φωτό είναι από την Πελλοπόνησο. Κάτι παρόμοιο έγινε και στον Υμμητό αλλά λόγω βιασύνης δεν είχα πάρει την φωτογραφική μαζί μου. Αυτή η τύχη μπορεί να βρει κάποιον μελισσοκόμο αρκεί να μήν έχει τις κυψέλες πάνω σε λάστιχα. Οσο για τις μέλισσες, μπορεί και να μείνουν στις κυψέλες αν ο καπνός δεν παραμείνει πολύ ώρα γύρω τους.

55χ1=55 .....απλά

2007-08-29T10:07:00.000+01:00

Πολύς ντόρος αυτές τις μέρες για το ποιος βάζει τις φωτιές και πώς τις αντιμετωπίζεις.
Κάνω λοιπόν την χαζή σκέψη:

Οταν το 11% του ΑΕΠ είναι για την συντήρηση των 480.000 υπαλλήλων του κράτους, πιο πολιτικό κόστος θα επωμιστούν και πιό το οικονομικό βάρος για να υπάρχει ένα ελικόπτερο με δυνατότητα πυρόσβεσης σε κάθε μία λίμνη?
Το οικονομικό κομμάτι δεν το συζητάμε φυσικά, αν σκεφτείς ότι το μεταλικό πουλί μπορεί να έχει και άλλες χρήσεις (εως και βόλτες αναψυχής).
Το κομμάτι της πολιτικής ευθύνης που δεν παίρνεται είναι το γαμώτο όταν βλέπεις να εξαφανίζεται η ζωή από δίπλα σου.

ΟΙ ΛΙΜΝΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ
Α/Α	Ονομασία	Επιφάνεια σε τ.μ.
1	Αβιλαριάς	95840
2	Αεροφωλιές	70353
3	Αμβρακία	54311
4	Βεγορίτιδα	45030
5	Βιστωνίδα	42823
6	Βόλβη	42541
7	Βουλκαρία	39400
8	Δοϊράνης	37688
9	Δύστος	28655
10	Ζάζαρη	19470
11	Ζηρός	19118
12	Ιωαννίνων	15350
13	Καϊάφα	14477
14	Καστοριάς	13085
15	Κερκίνη	12294
16	Κόκκαλα	10930
17	Κορώνεια	9450
18	Κουμουνδούρου	9207
19	Κουρνά	5165
20	Λάμια	3772
21	Λυσιμαχία	3545
22	Μαραθώνα	2524
23	Μεγάλη Πρέσπα	1986
24	Μητρικού	1845
25	Μικρή Πρέσπα	1680
26	Μικρή Σαλτίνη	1677
27	Μόρφη	1027
28	Μουστός	970
29	Οζερός	562
30	Παραλίμνη	501
31	Πετρών	437
32	Πικρολίμνη	372
33	Προντάνη	333
34	Πωγωνίτσα	275
35	Σαΐτα	237
36	Σαλτίνη	188
37	Στυμφαλία	148
38	Τριχωνίδα	144
39	Τσεραβίνας	134
40	Υλίκη	125
41	Χειμαδίτιδα	102
42	Κρεμαστών *	68531
43	Πολυφύτου *	56793
44	Καστρακίου *	26804
45	Ταυρωπού *	22180
46	Πηνειού *	19895
47	Πουρναρίου *	18233
48	Μόρνου *	15050
49	Αώου *	11500
50	Στράτου *	8400
51	Νησιού *	5800
52	Σφηκιά *	4300
53	Λάδωνα *	3048
54	Ασωμάτων *	2600
55	Λούρου *	150

ασπρα, κόκκινα, πράσινα, μπλέ, τα χεράκια σου τα βάφεις με καρβουνάκι σατινέ

2007-08-27T11:24:00.000+01:00

Βλέπω τους καπνούς από τον Υμηττό και μένω με το στόμα ανοιχτό! Δεν είναι δυνατόν! Η πιο προστατευμένη ζώνη πράσινου στην Αθήνα πήρε φωτιά. Και ο καπνός απελπιστικά πολύς. Πάνε λεω και τα μελισσάκια, πέρνω λοιπόν και το αμάξι μπάς και προλάβω να κατεβάσω κανένα. Στο φυλάκιο της Καισαριανής μαζευτίκαμε κάμποσοι άνθρωποι μαζί με τους εκεί εθελοντές. Δώσαμε ονόματα και τηλέφωνα και περιμέναμε να κοπάσει η φλόγα για να μας ανεβάσουν στο βουνό. Κάποιοι δε καταλαβαίναν οτι δεν ηταν δυνατό να πάμε κόντρα στον άνεμο με τις φλόγες να υψώνονται μπροστά μας, και σπάσαν λίγο τα νέυρα των υπέυθηνων των εθελοντών. Τέλος πάντων μετα απο καμια ώρα βγαίνουμε 10 άτομα, ξαναδείνουμε τα ονόματά μας και ξεχωρίζουμε στην άκρη για να πάμε με την πρώτη ευκαιρία πάνω. Ειμασταν και οι πιο σχετικοί. Αρβίλες, πετσέτες, νερά, τσάντες, γάντια κτλ.
Σε μισή ωρίτσα έρχονται παρέες παρέες νεαρόκοσμος. Μου έκανε εξαιρετική εντύπωση! Μετά είδα έναν γνωστό από την τηλεώραση φοιτητή της ΚΝΕ να συντονίζει με την ντουντούκα και να βγάζει ομάδες, να δίνει χαρτάκια με υονόματα και υπέρτιτλο ΚΝΕ, έρχονται και δυο μεγάλοι καθοδηγητές με την ντουντούκα να ολοκληρώσουν την οργάνωση. Και εκεί που κοιτάμε το όλο στόρυ να ξεφυλίζεται μπροστά μας, λίγο με μηδίασμα, λίγο με κούραση... φεύγει το πρώτο γκρούπ για το βουνό με μια όμάδα από αυτά τα παιδία.....
Το βλέπω και τρελένομαι! Ειμαι 3 ώρες εκεί, έτοιμος να δώσω την μάχη μου για το βουνό και γίνομαι παιχνιδάκι κομματικό!!! Αρχισα να βάζω τις φωνές, άρχισαν κι άλλοι. Οι εθελοντές να φωνάζουν ότι το θέμα δεν είναι πολιτικό, εμείς να συμφωνούμε και να επαυξάνουμε και να ζητάμε εξηγήσεις γιατί η επιλογή των ατόμων είναι κομματική. Της πουτάνας το κάγκελο!!!! Αρκετοι απογοητεύτηκαν και έφυγαν. Ετοιμος είμουν κι εγώ, αλλά λέω όχι ρε πούστηδες, δε θα σας αφήσω να κάνετε το κομμάτι σας έτσι έυκολα. Εμεινα και ανέβηκα. Αλλά πολύ απογοήτευση.
Μας πάνε τελικά σε έναν σκουπιδότοπο. Να σκαλίζουμε και να σβήνουμε τις μαλακίες του κάθε εργολάβου, δήμαρχου ή απλώς μάγκα που άδειασε το φορτηγάκι του εκεί, στις πηγές του Ιλισού, πάνω σε ένα παλιό εγκαταλελειμμένο νεκροταφείο της κατοχής. Δίπλα στο εκκλησάκι που πρόσφατα περιφράχτηκε για να οριοθετηθεί που θα χτιστεί το Εκθεσιακό Κέντρο Υμηττού.
Τώρα να τα βάλεις με τους άρχοντες ή με τον θεό! Ηταν τόσα μαζεμένα που πια ούτε οργή δεν μπορούσα να νιώσω.
Ενιωθα παρόμοια με την οργή, την αγανάκτηση και την αποδοχή των τροχαίων. Μια αδικία δηλαδή που σε τρελένει, αλλά έιναι τόσο κοντά και τόσο κυνικά αποδεκτή που σε αφήνει μουδιασμένο να την παρακολουθείς.

Το μέλι του Ηράκλειτου

2007-08-08T09:15:00.000+01:00

Για δέστε τον:

είναι ένας σακιλεμένος γέρος,

ο μέγας ο Ηράκλειτος, ο σκοτεινός φιλόσοφος,

που ανεβαίνει κουρελής στον λόφο της Εφέσου·

και τα παιδιά –τα χαμίνια του μαχαλά–

τον παίρνουν στο κατόπι και τον προγκάρουνε.

Και κουβεντιάζει ολάκερη η Έφεσος,

«μωραίνει ο Κύριος ον βούλεται απολέσαι»

ψιθυρίζουν οι γεροντότεροι

που τον θυμούνται να περπατά στην αγορά αγέρωχος

κι όλοι να τραβιούνται στην άκρη για να περάσει.

Και οι καλές κυρίες σοκάρονται όταν τον βλέπουν –

αυτός, ένας αδελφός βασιλιά,

να κυλιέται με τα χαμίνια του μαχαλά…

Α, κρίμα· κρίμα στα πολλά που τάχα ήξερε

(άμα είναι έτσι οι σοφοί να τους βράσω),

κρίμα και στους μαθητές του που κάποτε τον λογαριάζανε

για μέγα και τρανό – κολοκύθια...

Έτσι ο τρελόγερος: όλοι το λένε πως τζάτζεψε –

μ' αυτός ούτε που νοιάζεται για τις κουβέντες

και για τον οίκτο των χαμερπών Εφέσιων,

κι όλο στους λόφους τριγυρνά,

κι όλο κοιτά στα δόντια τα χαμίνια που τον περιγελούν.

(Τι τα ψάχνεις – αυτά συμβαίνουν με τους πολύ σοφούς…)

Ώσπου, ένα απόγευμα της άνοιξης,

παίρνει στο χέρι δοχείο με μέλι της Βαβυλώνας

παμπάλαιο δώρο κάποιου Πέρση μαθητή του,

και ανεβαίνει για στερνή φορά στον λόφο.

Κι εκεί γυμνώνεται ο γέρος ο Ηράκλειτος,

κι αλείφει το κορμί του με το βαβυλώνιο το μέλι...

Και μονομιάς στα ρουθούνια η μυρωδιά χτυπά

τα νεαρά παιδιά με τ' άγρια τα κοφτερά τα δόντια.

Και τον ζυγώνουνε βουβοί

και του χυμούνε.

Και, βέβαια, χάνουνε τον κόσμο στη γεύση του μελιού –

πρώτη φορά γευόντουσαν μέλι στη ζωή τους.

Κι όπως ναρκώνει το στόμα τους η τόση γλύκα

διόλου δεν καταλαβαίνουν τη σάρκα και το αίμα·

μονάχα μια ανάγκη νιώθουνε –

τα δόντια να ακουμπήσουνε με δόντια.

Έτσι φαγώθηκε ο τρελός ο γέρος –

κι έπειτα είπανε πως σάπισε σε μια γούβα με λασπόνερα

και τ' άλλα τα γνωστά τα παραμύθια.

από το : http://www.triaridis.gr/ichbebe/book/

Τέρατα στο σπίτι

2007-08-07T13:24:00.000+01:00

Πέρσι μου χάλασε ένα τελάρο και κράτησα το κερί και το λίγο μέλι που είχε σε ένα μπόλ. Θα διαχώριζα υποτίθεται το κερί αλλά το μπόλ καταχωνιάστηκε κάπου και το ξέχασα.
Πριν 1 μήνα μου έσπασε το σύρμα απο κάποιο άλλο τελάρο και τότε θυμήθηκα το μπόλ. Το είχα βάλει κάπου στην αποθηκούλα το σπιτιού. Σίγουρος οτι τώρα δε θα τα ξεχάσω, έβαλα την κερύθρα σε μία σακούλα, την έκλεισα καλά και τα έβαλα μαζί.
Ελειψα μερικές μέρες απο το σπίτι για τα (πολυπόθυτα πάντα) μπάνια, και βρείκα το σπίτι κατηλειμένο από κυρόσκορο. Ελέυθερες πτήσεις και προσγειώσεις σε όλο το σπίτι.
Πάω στην πηγή του κακού και βρίσκω την σακούλα τρύπια!!

Ο κυρόσκορος ροκάνισε την σακούλα!! Αυτό δεν το περίμενα. Απο μέσα προς τα έξω, από έξω προς τα μέσα..... δεν είμαι σίγουρος.

Ανοίγω το μπόλ και μέσα υπάρχει μόνο κονιορτός και έντομα.
Ανοίγω την σακούλα και βλέπω:Σκέφτηκα τα μελισσάκια μου, την ατυχία του Μάρκου που διάβασα πρόσφατα και με έλουσε κρύος ιδρώτας. Μα ροκάνισαν το πλαστικό? Κατέβηκα να δω τις περσινές σήτες. Ειναι πλαστικές αλλα με πιο χοντρό υλικό. Δεν ειχαν κάποια αλλοίωση. Ισως επειδή το νάυλον της σακούλας είναι εξαιρετικά λεπτό να τα κατάφεραν.
Το θέαμα ήταν πράγματι τρομακτικό. Ισως κάθε μελισσοκόμος στο ξεκίνημά του να πρέπει να το αντικρύσει για να πάρει πολύ στα σοβαρά την αποθήκευση των κερυθρών.
Αντε χάσου εντομάκι!

(επιτέλους απέκτησα ψηφιακή μηχανή για να βάζω κι εγω κατι της φωτογραφικό.. :) )

θέληση να υπάρχει

2007-08-02T08:33:00.000+01:00

Εχθές το βράδυ βοήθησα έναν φίλο (και υπεύθυνο για την τρέλα που μ' έπιασε για την μέλισσα) να μετακομίσει από την Πεντέλη στον Υμηττό 18 μελισσάκια. Στην Πεντάλη το μέρος έμοιαζε τέλειο αλλά παραείχε δυνατό αέρα. Τα καημένα ζορίστηκαν, φάγανε όλες τις τροφές μέσα σε 15 μέρες. Μετά απο αναζήτηση κάποιου μέρους για ανόρθωση, κατέληξε στον Υμηττό μια και θα φύγει για καμια 15αρια μέρες να μπανιαριστεί. Στην πεντέλη περάσαμε ταβερνεία και σπίτια μέσα στο βουνό, φτάσαμε σε μη αστικη περιοχή, χωθήκαμε μέσα σε κάτι χωματόδρομους και φτάσαμε! Οι κυρίες όμως κάθονταν στην είσοδο. Το ξενυχτάγανε. Τουε ρίξαμε λίγο νερό για να μπούν, ανάψαμε και το καπνιστήρι για να συντομεύουμε. Οι μέρες του φεγγαριού ήταν αυτές που χρειάζονταν για να μας φωτίζει όσο τα μαζέυαμε. Κοιτόντας τον ορίζοντα, τα φώτα της Αττικής απλώνονταν ως εκεί που έφτανε και το μάτι. Τα πόδια μας χάιδευαν διαρκώς τα θυμάρια και η μυρωδιά σε προκαλούσε να μη κατέβεις προς τα εκει, να μην ξαναμπείς στα φώτα και την άσφαλτο. Ωραίο μέρος αν δεν είχε τόσο αέρα. Λίγο πιο κει κάποιοι ξεκίνησαν 2 αυθέρετα μέσα στο δάσος, αλλά τους κόψαν στα θεμέλια. Περιέργο(!). Κατσαμε καμια ώρα εκει. Βραδάκι με ένα άθλιο αγροτικό με μπετόνια και λουριά στην καρότσα. Κανείς δεν μας ρώτησε ποιοι είμαστε , τι κάνουμε, που πάμε.
Στον Υμηττό μόλις φτάσαμε αρχισε να μας γυροφέρνει ενα αυτοκινητάκι . Κάθε φορά που πέρναγε ακούγονταν τα "τρρρτττ" του CB. Πυρασφάλεια . Αφου μας περιεργαστίκαν όση ώρα ξεφορτώναμε, πήγαμε να τους μιλήσουμε να μην ανησυχούν. Μας ρώτησαν για το καπνιστήρι, γιατί μυρίζει καμένο ενώ τους είπαμε οτι δεν το ανάψαμε.
Απλά πράγματα. Και δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει στον υμηττό.
Και φωτιά να βάλει κάποιος, θα είναι τόσο άμεση η επέμβαση στην εστία που οι πιθανότητες να εξαπλωθεί είναι ελάχιστες.
Θα μου πεις ειναι και οι γιαγαντοκερέες από επάνω και ίσως για αυτό η τόση οργάνωση. Ισως. Πάντως ειναι φανερό οτι η περιβόητη προστασία των δασών δεν είναι και τόσο πολύπλοκο θέμα όσο το παρουσιάζουν. Ορεξη και βούληση να υπάρχει...και είναι πιο απλό και απο sudoku.
Μπορεί να μην εχει καμια αξιόλογη ανθοφορία τώρα στην πλαγιά αυτή, αλλά είμαι σίγουρος ότι δε θα καούν.

ρε άντε ουστ!

2007-07-30T09:20:00.000+01:00

α)...Τον χειμώνα κόπηκαν 300 πέυκα στους Αγ.Αναργύρους για να περάσει ο προαστιακός.Στην θέση του υπάρχει ένα τοίχος από 3 εως 4 μέτρα ύψος. ( http://www.a-po-drasi.gr/?p=25 )
β)...90 δέντρα (ΨΗΛΗ ΒΛΑΣΤΗΣΗ) επίκειται να κόψει το ΥΠΕΧΩΔΕ δίπλα στο νοσοκομείο ΣΥΓΓΡΟΥ για να κατασκευάσει 5όροφο υπόγειο παρκινγκ.
γ)....Σχεδιάζεται μια νέα περιφερειακή στον υμμητό η οποία θα περάσει μέσα από ένα κομμάτι του εναπομείναντος πράσινου..
δ)...στις 20 Ιουνίου έγινε τροποποίηση των δασικών εκτάσεων στην Πάρνηθα για να επεκταθεί το καζίνο.
ε)...και πολλά ακόμα.....
Παρακολούθησα την φωτιά στην Πάρνηθα από κάποιο νησί της Δωδεκανήσσου. Σάστισα, δάκρυσα, θύμωσα... Εχω και μια ευαισθησία με τα δάση μια και έχω μεγαλώσει μέσα σε κάποιο απο αυτά. Δεν ειναι μόνο η χρησιμότητά τους, η οποία τον τελευταίο χρόνο υπενθυμίζεται διαρκώς από πολλούς, είναι και οι θύμισες από παιδί που με κάνουν να ανασαίνω ψυχικά όταν βρεθώ μέσα στην δαιδαλώδη ζωή των φυτών.
Αν κάτσεις μερικές φορές δίπλα σε ένα πεύκο (ας πούμε), χαλαρα, και το παρατηρήσεις, θα δεις ότι σε 1-2 τετραγωνικά υπάρχει ένας ζωντανός οργανισμός που με φοβερούς ανταγωνισμούς και εκπληκτικούς συνεταιρισμούς για πάρα πολλά χρόνια ειναι εκει προσφέροντας ζωή. Μια ποιότητα ζωής που με τα μέτρα και τα σταθμά του κυρίαρχου ζώου της γής (ναι εμείς ειμαστε αυτοί) δεν φτουράει και πολύ. Ενα δέντρο δεν θα φτιάξει κινηματογράφο, δεν θα μετακινηθεί να γνωρίσει άλλες πλαγιές, δε θα κατοικήσει μαζί με άλλα 20 το ένα πάνω στο άλλο, δε θα γράψει ούτε με στυλό ούτε με πληκτρολόγιο για την ζωή του. Ετσι η στωική ζωή του είναι μετρήσιμη μόνο για αυτά που μπορεί να προσφέρει και μεταφράζονται σε ανθρώπινο όφελος.
Εγινε θέμα οταν χάθηκε το τελευταίο δωρεάν κλιματιστικό της Αθήνας, της Πατρας, του Ηρακλείου, της Θεσσαλονίκης, της Κοζάνης, του Βόλου.... Μειώθηκαν οι επιδόσεις των φυτών προς τις πόλεις. Αυτό που ο άνθρωπος χρειάζεται άμεσα. Η δυνατότητα της σκέψης να φτάσει στο έμμεσο, να κάνει συνδυασμούς λογικής και συναισθήματος απαιτεί γνώση. Η δυνατότητα να αλλ'αξουμε τις ζωές μας απαιτεί βούληση. Γιατι θα είναι πραγματικά τραγικό να διαπιστώσουμε αν ειναι αλήθεια ή μη η ρήση του Αινστάιν: «Αν οι μέλισσες εξαφανίζονταν, η ανθρωπότητα δεν θα έμενε για πολύ καιρό ζωντανή».
Ισως όμως και να είναι μεσα στην φυσική επιλογή του σύμπαντός μας να εκλύψουμε. Οπως οι δυνόσαυροι που δεν τους αντεξε ο πλανήτης κάποτε. Εμεις είμαστε πιο σκληροτράχηλοι. Διαβάζω στο indymedia για μια επίθεση με χρώματα στο MontParnes και για συλλήψεις. Στο τέλος θα τρέχουμε στα κρυφά και για τις πυροσβέσεις...

Συνέδριο Μελισσοθεραπίας

2007-06-14T08:51:00.000+01:00

Ξεκίνησα και πήγα μέχρι το Μαρούσι το Σάββατο όπου διεξάγονταν το Συνέδριο της Μελισσοθεραπείας. Ευτυχώς ήταν ο Τσιμίνης με καμια δεκαριά δοχεία μελιού για να δοκιμάζει ο κόσμος, και πήρα ένα σύντομο πρωινό που δεν πρόλαβα στο σπίτι. Χρειαζόμουν και έναν καφέ, αλλά μόλις είδα το κοριτσάκι ντυμένο μέλισσα να προωθεί σκευάσματα για πόνους και αρθρίτιδες, ξύπνησα.
Κάποια μέρη των ομιλιών ήταν βαρετή διαφήμιση φαρμακοβιομηχανιών. Είχε όμως και αρκετά ενδιαφέροντα πράγματα. Αυτά που μου μείναν είναι τα εξής:
* Η μελισσοθεραπεία δεν αντικαθιστά ούτε υποκαθιστά την κλασική ιατρική. Τα προιόντα της μέλισσας είναι παρα πολύ καλά στην ανόρθωση του ανοσοποιητικού συστήματος και δεν θεραπεύουν αυτα καθε αυτά. Οσο τα παίρνεις εισαι δυνατός να αντιμετωπίσεις αρκετά "βραχυκυκλώματα" του οργανισμού. Παρόλο που γιατρός και μελισσοκόμος μοιάζουν την ώρα της δουλειάς...
* Μετρήσεις εργαστηριακά για 3 χρόνια σε πρόπολη απο 6 διαφορετικά μέρη της Ελλάδας έδωσαν ενδιαφέροντα αποτελέσματα. Η πιο "καλη" βρέθηκε αυτή της Μαγαλόπολης, χωρίς όμως να μπορεί να εξηγηθεί η σχέση της με το εργοστάσιο. Ετσι αποφασίσαμε να στείλουμε και δείγμα από σταθερά μελίσσια από τον Ασπρόπυργο ώστε να βάλουμε και εμείς ένα χεράκι στην έρευνα, να μας λυθούν κι εμάς κάποιες απορίες.
*Ο Γάλλος έβαλε μελίσσια στην πιο μολυσμένη περιοχή της Γερμανίας και διαπίστωσε ότι οι μέλισσες δεν μεταφέρουν μέσα στο σπίτι τους τα βαρέα και άλλα μέταλλα. Κάτι σαν να είναι εκλεκτικές στην συλλογή. Το ελπίζω....
Οι κουβέντες στο πλάι των παρουσιάσεων με παρα πολύ ενδιαφέρον.

μα δεν αφήνουν τίποτα όρθιο?

2007-06-13T10:09:00.000+01:00

Στο Αμέρικα κατάφεραν και αυτό! Εκπαίδευσαν μέλισσες για να ανιχνεύουν εκρηκτικά. Σύμφωνα με το άρθρο που διάβασα, αυτό επιτυνχάνεται με βάση τα πειράματα του Pavlov. Οι μέλισσες βρίσκουν την γύρη περιπλανόμενες στον αέρα. Με κατάλληλη(!) εκπαίδευση αναγνωρίζουν κάποια από τα συστατικά που μπορεί να περιέχει μια βόμβα. παρακολουθούν τις κεραίες και την προβοσκίδα της κατα τις πτήσεις της και ερευνούν τα ύποπτα σημεία. Αυτό δούλεψε σχετικά αποτελεσματικά σε μικρούς χώρους.Σε μεγάλους όμως ήταν δύσκολο να τις ακολουθούν, και έτσι ανάπτυξαν ένα λογισμικό που σε συνδυασμό με κάμερες ερμηνεύουν την συμπεριφορά της.
Απο το να τους κλέβεις το μέλι μέχρι να τις κάνεις στρατιωτάκια έχει μεγάλη απόσταση. Τόσο όση διανύουν αυτές που χάνονται τελευταία(σύνδρομο κατάρρευσης αποικίας). Μια και στα χέρια (ή στα μπουκαλάκια) των εργαστηρίων τα αποτελέσματα της απληστίας ή και του φόβου του ανθρώπου, μπορούν να γεννηθούν.. σημεία και τέρατα!
Μια καλή σκέψη θα ήταν να βρίσκαν ένα είδος μέλισσας που να συλλέγει πλαγκτόν. Να τις παίρνουμε μαζί μας στην παραλία, αραχτοί με την μελισσοκομική ομπρελίτσα μας.

Τι είναι η επανάσταση; Ένα εκατομμύριο τσιμπήματα μέλισσας, ένα εκατομμύριο αξιοπρέπειες.

2007-06-04T10:15:00.001+01:00

Ηρθε με mail από την Ευη και το αναδημοσιέυω.

"Η επανάσταση επείγει περισσότερο από ποτέ. Είναι προφανές.

Ο μόνος τρόπος με τον οποίο μπορούμε να συλλάβουμε την επανάσταση είναι μέσα από τις ρωγμές στην υφή της καπιταλιστικής κυριαρχίας. Μέσα από την αναγνώριση, δημιουργία, επέκταση, τον πολλαπλασιασμό και τη συμβολή χώρων ή στιγμών άρνησης-και-δημιουργίας, χώρων ή κινημάτων όπου ο κόσμος λέει «ΟΧΙ! ¡Ya basta! Εδώ όχι· εδώ δεν θα υποτάξουμε τις ζωές μας στην κυριαρχία του κεφαλαίου, εδώ θα κάνουμε αυτό που θεωρούμε απαραίτητο ή επιθυμητό!»

Η επανάσταση βρίσκεται απαραίτητα στα διάκενα. Είναι άκρως απίθανο η κατάργηση του καπιταλισμού να συμβεί ταυτόχρονα σε όλο τον κόσμο.

Αυτό το χαρακτηριστικό της επανάστασης έχει, στο παρελθόν, επισκιαστεί από την παράλογη ιδέα ότι κάθε κράτος αποτελούσε τη δική του κοινωνία, αντί να θεωρηθεί πως κάθε κράτος δεν είναι παρά ένα κομμάτι της παγκόσμιας καπιταλιστικής κοινωνίας.

Εάν αποδεχτούμε πως η επανάσταση περιορίζεται στα διάκενα, τότε ποια είναι τα σχετικά διάκενα, ποιοι οι σχετικοί χώροι; Πολλοί επαναστάτες αντιλαμβάνονται το κράτος ως έναν τέτοιο χώρο. Αυτό, ωστόσο, έχει το μειονέκτημα ότι το κράτος είναι μία μορφή οργάνωσης που αναπτύχθηκε για να υποστηρίξει το κεφάλαιο και για να εμποδίζει τον κόσμο από το να προσδιορίζει την ίδια του τη ζωή. Τόσο από την ιστορία του περασμένου αιώνα όσο και από το θεωρητικό συλλογισμό, προκύπτει πως είναι αδύνατο να δημιουργηθεί μία αυτοπροσδιοριζόμενη (ή κομμουνιστική) κοινωνία μέσα από μία μορφή οργάνωσης που έχει σχεδιαστεί για την καταπίεση του αυτοπροσδιορισμού. Η ριζική μεταμόρφωση της κοινωνίας μέσα από το κράτος δεν είναι δυνατή.

Όταν φανταζόμαστε τις ρωγμές στην καπιταλιστική κυριαρχία, είναι προτιμότερο να τις σκεφτόμαστε υπό όρους μη κρατικούς. Αυτές οι ρωγμές υπάρχουν σε πολλές μορφές ανά τον κόσμο. Ίσως είναι εδαφικές: «εδώ, σ’ αυτόν το χώρο (τη ζούγκλα Λακαντόνα στην Τσιάπας, ένα εργοστάσιο υπό κατάληψη ή ένα εναλλακτικό καφέ) δεν θα δεχτούμε τη λογική του κεφαλαίου· εδώ θα δημιουργήσουμε άλλες κοινωνικές σχέσεις». Ίσως υπάρχουν και ρωγμές στο χρόνο: «εδώ, σ’ αυτό το δρώμενο, όσο βρισκόμαστε μαζί, θα κάνουμε τα πράγματα με τρόπο διαφορετικό, θ’ ανοίξουμε παράθυρα προς έναν άλλο κόσμο». Ή ίσως σχετίζονται με συγκεκριμένες δραστηριότητες ή πόρους: «στο ζήτημα του νερού ή του software ή της εκπαίδευσης, θ’ αγωνιστούμε για να αποκλείσουμε την κυριαρχία του χρήματος και του κεφαλαίου, αυτές οι δραστηριότητες πρέπει να υπάγονται σε μία διαφορετική λογική.

Ο θάνατος του καπιταλισμού δεν θα είναι το αποτέλεσμα μιας μαχαιριάς στην καρδιά, θα προκύψει από ένα εκατομμύριο τσιμπήματα μέλισσας. Αυτά τα τσιμπήματα είμαστε εμείς.

Το ένα εκατομμύριο τσιμπήματα είναι ένα εκατομμύριο αξιοπρέπειες. Οι χώροι ή οι στιγμές της άρνησής μας είναι στιγμές δημιουργίας, στιγμές κατά τις οποίες κάνουμε αυτό που θεωρούμε απαραίτητο ή επιθυμητό. Χειραφετούμε την εξουσία-για μας από την εξουσία-επί που την κρατάει δέσμια. Καθώς καταστρέφουμε την καπιταλιστική κοινωνικότητα (επειδή εκείνη μας καταστρέφει), δημιουργούμε μία άλλη κοινωνικότητα που βασίζεται στο συλλογικό προσδιορισμό του πράττειν μας. Η απελευθέρωση-και-δημιουργία της εξουσίας μας-για, αποτελεί τον πυρήνα της κομμουνιστικής επανάστασης. Είναι, επίσης, απαραίτητη ως μέσο για την αντιμετώπιση της απειλής της υλικής φτώχειας: με αυτήν ανταμείβεται η αξιοπρέπεια σε μία κοινωνία που βασίζεται στην άρνηση της αξιοπρέπειας.

Οι αξιοπρέπειές μας είναι πέτρες που διαπερνούν το κρύσταλλο της καπιταλιστικής κυριαρχίας. Δημιουργούν τρύπες, αλλά όχι μόνο· δημιουργούν ρωγμές που εξαπλώνονται. Η κίνηση είναι ουσιώδης. Το κεφάλαιο προσπαθεί συνεχώς να γεμίσει τις ρωγμές, να απορροφήσει εκ νέου τις εξεγέρσεις μας· η εξέγερσή μας, για να παραμείνει ζωντανή, πρέπει να κινείται πιο γρήγορα από το κεφάλαιο. Ένας αυτόνομος χώρος που δεν εξαπλώνεται, που δεν μετατρέπεται σε ρωγμή, διατρέχει τον κίνδυνο να μεταμορφωθεί στο αντίθετό του, σε έναν θεσμό.

Ο καπιταλισμός είναι γεμάτος ρωγμές, μικρές (η επαναστατικότητα που βρίσκεται μέσα σε όλους μας ή μία ομάδα ανθρώπων που ενώνεται για να δημιουργήσει έναν αντικαπιταλιστικό χώρο) και μεγάλες (η ζούγκλα Λακαντόνα, το κίνημα στη Βολιβία, οι αναταραχές και οι αρνήσεις στη Γαλλία). Κάποιες φορές είναι τόσο μικρές ή τόσο φαινομενικά «απολιτικές» που δεν τις αναγνωρίζουμε. Η επανάσταση ξεκινά με την αναγνώριση των ρωγμών που ήδη υπάρχουν, και αναπτύσσεται με τη δημιουργία, την εξάπλωση, τον πολλαπλασιασμό και τη συμβολή νέων ρωγμών. Η συμβολή εξαρτάται περισσότερο από ωστικά κύματα και αντηχήσεις, παρά από επίσημες οργανωτικές δομές.

Η επανάσταση μέσα από ρωγμές είναι επανάσταση εδώ και τώρα. Η μαχαιριά στην καρδιά χρειάζεται προετοιμασία, βρίσκεται πάντα στο μέλλον. Τα εκατομμύρια τσιμπήματα μέλισσας, οι εκατομμύρια αξιοπρέπειες υπάρχουν εδώ και τώρα. Το ζήτημα δεν είναι πώς θα χτίσουμε το κίνημα για το μέλλον, αλλά πώς θα σπάσουμε τις καπιταλιστικές κοινωνικές σχέσεις εδώ και τώρα. Ρήξη, άρνηση-και-δημιουργία εδώ και τώρα: αυτή είναι η πρόκληση της επανάστασης.

Δεν είμαστε τρελοί· ή, τουλάχιστον, αν είμαστε τρελοί, δεν είμαστε μόνοι στην τρέλα μας. Η παλιά λενινιστική έννοια της επανάστασης βρίσκεται σε κρίση. Είναι όμως πλέον ξεκάθαρο ότι πρόκειται για την κρίση μιας συγκεκριμένης έννοιας και ότι η επανάσταση επείγει περισσότερο από ποτέ.

Η παλιά έννοια της επανάστασης βρίσκεται σε κρίση επειδή σε κρίση βρίσκεται και η βάση της, η αφηρημένη ή αλλοτριωμένη εργασία. Η παλιά έννοια ήταν η επαναστατική θεωρία του εργατικού κινήματος, του αγώνα της αμειβόμενης εργασίας (ή της αφηρημένης εργασίας) ενάντια στο κεφάλαιο. Ο αγώνας του ήταν περιορισμένος γιατί η αμειβόμενη εργασία είναι το συμπλήρωμα του κεφαλαίου και όχι η άρνησή του. Η κρίση του εργατικού κινήματος (και της ίδιας της αμειβόμενης εργασίας) οδηγεί σ’ ένα βαθύτερο επίπεδο ταξικής πάλης: στην πάλη του πράττειν ενάντια στην αμειβόμενη εργασία (και, επομένως, ενάντια στο κεφάλαιο). Αυτή η νέα και βαθύτερη ταξική πάλη είναι που αναζητά έναν τρόπο να πορευθεί, πρακτικά και θεωρητικά. Είμαστε η κρίση της αφηρημένης εργασίας, η κρίση της αμειβόμενης εργασίας, είμαστε η εξέγερση του πράττειν ενάντια στον αλλότριο προσδιορισμό, είμαστε η ώθηση του πράττειν προς τον αυτοπροσδιορισμό. Είμαστε, με άλλα λόγια, η υπερχείλιση της δημιουργικότητας από τα δεσμά της εργασίας. Είμαστε, ταυτόχρονα, η απάντηση και η ερώτηση μιας νέας ταξικής πάλης· στη σωστή σειρά: πρώτα η απάντηση και ύστερα η ερώτηση.

Οι δυσκολίες αυτής της προσέγγισης είναι εμφανείς: αυτό το σημείο μπορεί να αφεθεί με ασφάλεια στον αναγνώστη. Ωστόσο, δεν βλέπω άλλο τρόπο. Το να παραιτηθούμε από την επανάσταση δεν αποτελεί επιλογή.

Ρωτώντας περπατάμε."

Του John Holloway

μετα την βροχή

2007-06-04T08:29:00.000+01:00

Ερηξε μπόλικο νερό τελικά. Περισσότερο απο ότι περίμενα. Με το που βγήκε πάλι ο ήλιος και ζέστανε, πήγα να δω τι γίνεται στο μελισσοκομείο. Τα φελιζόλ μέσα στο βαρελάκι άρχισαν πάλι να πλέουν. Θα πιούν για καμιά βδομάδα ακόμα νεράκι απο εκεί. Τα θυμαράκια θα δώσουν κατι καλό σίγουρα πια. Δε ξέρω βέβαια αν τα βαμβάκια πάθανε ζημιά. Σκεφτόμουν να τα πάω τέλος καλοκαιριού προς τα εκεί να δοκιμάσω τι γίνεται και με αυτό το φυτό. Θα δούμε.
Ενα δίπατο έκλεινε την είσοδο με πολύ πρόπολη ακόμα και όταν του έβαζε την πόρτα. Το μετακίνησα λοιπόν πρίν 1,5 μήνα δύο μέτρα δώθε μπας και το ενοχλούσε εκεί κάτι(ζώο, αέρας). Και δεν την ξανάκλεισε την είσοδο. Τώρα με τις βροχές όμως ξεκίνησε πα΄λι τις επιχωματώσεις στην είσοδο. Παρατήρησα λίγο πιο προσεκτικά την κυψέλη και είδα ότι η υγρασία έχει αλλάξει χρώμα στο ξύλο. Αν και είναι τον ίδιο χρόνο και με την ίδια μπογιά βαμμένο μα τα άλλα... ίσως να μην κάθονταν ο όροφος σωστά. Τέλος καλοκαιριού θα το έχω υπόψιν μου για το ξεχειμώνιασμα του.
Η παραφυάδα που θα έπρεπε να έχει γονο τέτοιες μέρες πήγε λίγο πίσω. Δεν κατάφερε να ζευγαρώσει η κυρία. Περιμένει πιο ρομαντικές ηλιόλουστες μέρες για τον περίπατό της. Ας πάρει τον χρόνο της λοιπόν, μέχρι τον Σεπτέμβρη έχει όλο τον καιρό για να δυναμώσει και να βγεί δυνατή την Ανοιξη.

νερόόόόό!!

2007-05-16T08:08:00.000+01:00

Οι ζέστες σφίξαν πιά... Ειχα ένα βαρέλι με νερό και φελιζόλ. Το παρατηρούσα μέχρι τώρα που ήταν γεμάτο από το βρόχινο νερό. Οταν τα φελιζόλ φτάσουν ξαφνικά στον πάτο, θα πρέπει να κάνω κάτι για το νεράκι των μελισσών. Κι η μέρα ήρθε ξαφνικά όπως και οι μεγάλες ζέστες. Μέχρι τώρα το νερό δεν ήταν ιδιαίτερα καθαρό μια και ήταν βρόχινο και αρκετό καιρό εκεί μέσα. Ετσι τον Μάρτη πήγα να το αδειάσω αλλα το "μικρόβιο" του πειραματισμού με απέτρεψε. Τα μελισσάκια λοιπόν το επισκέπτονταν, αν και ακάθαρτο, μέχρι που είπαν "άσπρο πάτο!". Τώρα λοιπόν θα χρειαστεί κουβάλημα. Νομίζω ότι όσο πιο κοντά είναι το νερό τους τόσο καλύτερα. Βέβαια από την περσινή εμπειρία θα πρέπει να βάλω και παγίδες για τις σφήκες (και να μην μου τις βουτήξουν πάλι!) μια και αυτές θα είναι το ίδιο διψασμένες και πεινασμένες.
Πώς το είδε ο Ταιβανέζος? Ειδού!
*****

2000ml (2 lt) μπουκάλι
50 gram (μαυρη?) ζάχαρη
1 gram μαγιά
Μαύρο χαρτί

Αυτή είναι μια πολύ καλή παγίδα για κουνούπια (για αυτό βάζει την μάυρη ταινία, αν είνα σκοτεινά μέσα) αλλά κάνει προφανώς και για τις σφήκες..
****

Έχει και η ψυχή

2007-05-08T12:05:00.000+01:00

Έχει και η ψυχή τον δικό της κονιορτό που εάν σηκωθεί μέσα μας αέρας, αλίμονο. Oι ορμές χτυπάνε στα παράθυρα, τα τζάμια θρυμματίζονται. Λίγοι ξέρουν ότι ο υπερθετικός στα αισθήματα σχηματίζεται με το φως, όχι με τη δύναμη. Kι ότι χρειάζεται χάδι εκεί που βάζουν μαχαίρι. Ότι ένας κοιτώνας με τη μυστική συνεννόηση των σωμάτων μάς παρακολουθεί παντού και μας παραπέμπει στην αγιότητα χωρίς συγκατάβαση.

A ! όταν η στιγμή φτάσει να καθίσουμε κι εμείς πάνω στο πεζούλι κάποιας Aγίας Πρέκλας εν μέσω αγριοσυκών, μορεών με ερυθρούς καρπούς, εις έρημον τόπον, απόκρημνον ακτήν, τότε η μικρή Kουμπώ μ' ένα κερί στο χέρι θα σηκωθεί στις μύτες των ποδιών να φτάσει εκεί ψηλά, μέσα στον αναστεναγμό μας, όλα τα εύφλεκτα: πάθη, πείσματα, φωνές οργής, μυριάδες έντομα χρωματιστούλια που να λαμπαδιάσει ο τόπος !

Οδυσσέας Ελύτης